ΜΙΑ ΚΟΙΝΟΠΟΛΙΤΕΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΙΑ [Συνέχεια από το προηγούμενο]

Εμφανίσεις: 479

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη [Δημοσιευμένο στα RAP MEDIA NEWS]

ΑΡΜΟΝΙΚΗ ΣΥΜΒΙΩΣΗ
“Είναι το βουνόν, εις την Ήπειρον της Ευρώπης, ωραιότατον, και μεγαλώτατον, κλίνον προς τον νότον, μέρος το οποίον, εκτέίνεται πολύ μέσα στη θάλασσαν. Τούτον το Όρος, το εδιάλεξα εγώ, από όλα τα μέρη της γής, και αποφάσισανα το αφιερώσω, εις το να γενή, αρμόδιον κατοικητήριον, των καλογήρων, και μοναχών, και από τώρα και ύστερον, έχει να ονομασθή “ΆΓΙΟΝ“.
[Ακολουθία Αγιοριτών Πατέρων]

ΠΕΤΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ
Πεντώτας με τα φτερά της φαντασίας, πάνω από την Ιερή γη χαμηλώνω, πλησιάζω, και θαυμάζω με δέος τη λαμπρότητά της, την ομορφίά της, τη δύναμή της, ακούω τον ήχο της υπερκόσμιας κραυγής της! Αύτοστιγμής λυτρώνομαι, λευτερώνομαι, από τις πεθυμιές των αισθήσεων, βλέποντας το άλλο το διαφορετικό, που πλανιέται στον Άγιο Τόπο του μυστηρίου, και της σιωπής, που εμπνέεται και εμπνέει, σαν παλμός υπερκόσμιος, δέχεται και παίρνει, μηνύματα, ταπείνωσης, αγάπης, γνώσης, και λύτρωσης.

Πετώ χαμηλά, κι αγκαλιάζω με δέος, τη μοναδικότητα και ωραιότητατης παρθένας γης, που μένει αναλλίωτη, προστατευμένη, από το χέρι της Παναγιάς, παρά τη λαίλαπα, των κατά καιρούς βαρβαρικών καταστροφικών επιδρομών. Σκαρφαλομένη με προσοχή, στη ράχη του λαμπερού Βουνού, καθώς το όνομά του ΑΘΩΣ-ΛΑΜΠΕΡΟ μας πληροφορεί, που υψώνεται περήφανο, ακουμπώτας στης θάλασσας την αγκαλιά, στέκεται ασάλευτη με περήφανη ταπεινότητα,! Δάση, χαράδρες, χείμαρροι, ανθοστόλιστες χαμηλές πλαγιές, σμίγουν αδελφωμένες, κι υψώνονται να συναντήσουν, να προκηνήσουν, το Ιερό Βουνό, τον κυρίαρχο της χερσονήσου.

-Το Άγιον Όρος, ο Άθως, ονομάζεται και “άμπελος Κυρίου Σαβαώθ” επειδή, κατοικούν οι Άγιοι. Είναι ο τόπος, των ανθρώπων, η κατοικία των ερημητών -ασκητών, που θέλουν να συναντησουν και να συνομιλήσουν με τον Θεό. Γι’ αυτό είναι και το μοναδικό όρος, σε όλο τον Κόσμο, που ονομάστηκε Άγιον. Είναι ο επίγειος ουρανός, μια εξέχουσα μορφή τόπου. Είναι ο τόπος της ηρεμίας, και της ενθύμησης του Αδάμ, στον Παράδεισο, γιατί ο άνθρωπος, είναι απαλλαγμένος, από τις βιοτικές ανάγκες, και συναναστρέφεται με τον Θεό. Ειναι δηλαδή η ασκητική ζωή στον Αθωνα, “ζωή αγγελική”.

-Ό τόπος του Άγιου Όρους, είναι τόπος Αγιότητας. Στον ιερό αυτόν τόπο τα πάντα είναι απλά, και ανθρώπινα, και συγχρόνως, Θεϊκα. Είναι μια Πολιτεία, που δεν εξηγείται, με κοσμικές αρχές, και κριτήρια. Πρόσωπα και πράγματα, είναι φωτοφόρα, έτσι που δεν αποβλέπει, σε κοσμικές αναφορές, παρά μόνο στη πνευματική ζωή ,και πορεία του μοναχού, η οποία είναι σε απόλυτη αρμονία, με τον εσωτερικό του κόσμο, τον περιβάλλοντα τόπο, και της ανατένισης τού Θεού. Τά μοναστήρια κτίζονταν, στις πιό παρθένες τοποθεσίες, που έκρυβαν, το μυστήριο του Θεού, και φανέρωναν τη δόξα του Δημιουργού, άλλοτε κοντά σε πηγές και κοιλάδες, και άλλοτε μεταξύ γης και Ουρανού, στους βράχους και τους λόφους. Είναι δύσκολο βέβαια να δικαιολογηθεί, όλος αυτός ο πλούτος,[τά γλυπτά τέμπλα ,η πλούσια διακόσμηση, οι φυσικές παραστάσεις, η χρήση λουλουδιών, και πάει λέγοντας, εκτός από τη περίτεχνη αρχιτεκτονική, με πολύτιμα υλικά των μονών]. ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

[Σημ. Τά χαρακτικα που εικονίζονται και κοσμούν το βιβλίο, είναι δια χειρός του Μεγάλου Έλληνα Χαράκτη ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΟΣΧΟΥ].

[ΣΥΛΛΟΓΗ ΜΠΕΧΡΑΚΗ]

ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ: ΜΙΑ ΚΟΙΝΟΠΟΛΙΤΕΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΙΑ!

Εμφανίσεις: 487

Γράφει η Παυλίνα Μπεχρακη

Διά χειρός ΤΩΝ Σπουδαίων Χαρακτών, Λυκούργου Κογεβίνα, Γεωργίου Μόσχου, και της Ποιητικής μου γραφής..

Ή πεθυμιά, που το απαγορευμένο γεννά. Ή φαντασία, που από τα χρόνια της νιότης με συντροφεύει, με ταξιδεύει. Τό πάθος, της συλλεκτικής, μπροστάρης του πηγαιμού μου, η δημιουργία, και η βαθιά γνώση της, που με κόπο αποκτιέται, στο στα απαγορευμένα μονοπάτια του Ιερού βουνού με πήγαν, που τα περπάτησα στα κρυφά, με ταπείνωση, λόγω της γυναικείς μου υπόστασης, που το, “Αβατον” ορίζει ως πειρασμόν. Τό χόρτασα, ατό το οδοιπορικό, σαν “αμαρτία>που δεν λησμονιέται, ομορφαίνει, χαρίζει, νεότητα, δίνει λάμψη στη μνήμη, όσο χτυπάει η καρδιά μας.

Φέγγει της Παναγιάς το Περιβόλι, η Παρθενική η Μαγευτική η Ιστορημένη, η θρυλούμενη Ιερή γή, βυθισμένη στ’ Άρχιπέλαγος, προστατευμένη από την ίδια τη Δέσποινα των Αγγέλων Παναγιά, με τη μοναδική φυσική ομορφιά, τα φαράγγια, τα δάση, τους καταρράκτες τις λιθόκτιστες Εκκλησιές, και Μονές, τις γεμάτες με ιερά θησαυρίσματα. Τις Σκήτες, τις σπηλιές, τις γιατρευτικές πηγές, τους χιλιάδες Σταυρούς, ανδροκρατούμενη, απαγορευμένη, για κάθε θηλυκό πλάσμα. Τρέχουν τ’ αμπέλια, τ’ άνθια, οι καρποί, λεύτερο των αμφιβολιών το δέντρο, φτάνει ως τη θάλασσα την ανεξάντλητη της Πίστης. Ήχοι, γλυκών φωνών “Πουλιών” που δεν ξενιτεύονται, ζουν και χαίρονται την αθώα ‘Ανοιξη, του τόπου του Ιερού, απαλλαγμένα από τον φόβο, φορτίο βαρύ της ζωής, αποφεύγουν τους επικίνδυνους θυμωμένους χειμώνες της…Απ άκρη σ’ άκρη, της ιερής γης, ακούγεται ήχος παρηγοριάς, σαν χαμηλώνουν ταπεινά της κερασιάς τα καρπερά κλωνάρια, να πουν μεσ’ της γαλήνης τη σιωπή, “ευχαριστώ”. Ή αλλοτινή κραυγή της απόγνωσης και του σπαραγμού, σβήνει και χάνεται ως την άκρια του βουνού, όπου πηγάζει, της λήθης και συγχώρεσης, το βαθύ ποτάμι. Πισωπατάει της απληστίας η νύχτα, μέσα στο θείοφέγγος, Ή αιωνιότης συντροφιά με τον γαλάνιο στοχασμό, κάνει του Ασκητή τη Σκήτη κορυφή, π’ αγγίζει τον πλατή ουρανό της Τέχνης.

Τόλμησα λοιπόν να σου το περιγράψω, προσκυνώντας την ωραιότητα και την αγιοσύνη του. Αυτή η μικρή γραφή είναι από την εισαγωγή του εικονιζόμενου Ποιητικού μου Λόγου έκδοσης 1919. Η Ποιητική γραφή, του βιβλίου συντροφεύεται, από τα θαυμαστά χαρακτικά έργα, των δύο χαρακτών, που ανήκουν στη Συλλογή Μπεχράκη μας, και είναι μια μαρτυρία δια χειρός τής Τέχνης, που από σήμερα, και μέσα στις μέρες της Μεγάλης Εβδομάδος, θα σε συντροφέψει από αυτόν τον φιλόξενο χώρο.
Μά αγάπη
[Παυλίνα Μπεχράκη]

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ φίλε Αναγνώστη, κατά τον Μεγάλο Έλληνα ζωγράφο, αγιογράφο, πεζογράφο, δάσκαλο του Γένους μας, έγραψε τόσα και άλλα τόσα, ως μελετητής, της Βυζαντινής και μεταβυζαντινής Τέχνης, για το Άγιο Όρος, Σας παραθέτω ένα μικρό μέρος της γραφής του. “Είναι ένας ανεκτίμητος θησαυρός, μοναδικός σε όλο τον Κόσμο. Ό,τι και να πούμε, ποτέ δεν θα μπορέσει κανείς να παραστήσει, το τι αισθήματα προκαλεί, αυτό το παράξενο βουνό, ο Γέρο-Άθωνας, που ξεπετιέται ολόϊσια μέσα από τη θάλασσα, και φτάνει στα σύννεφα. Το ζώνει πέλαγος άγριο και τρικυμισμένο, μα απάνω στο Όρος, το κάθε τι είναι ήμερο και αγιασμένο.

– Τα δάση του, μοσχοβολάνε σαν εκκλησιά, από τις μυραίνες, από τις δάφνες, και από κάθθε λογής μυρωδάτο λουλούδι. Μέσα στα βαθιά φαράγγια του, που δεν τα φτάνει ο ήλιος, ακούς να βουίζουν τα νερά, παγωμένα, δίχως να τα βλέπεις, γιατί είναι κρυμμένα μέσα στα πυκνά δέντρα, και στις μπερδεμένες περικοκλάδες. Εκεί μέσα βασιλεύει μυστήριο, που δεν ταράει κανένας. Τή αυγή σε ξυπνάνε τα αηδόνια, πλήθος γλυκές φωνές, που λες πως δεν βρίσκεσαι επάνω στη γή, αλλά στον Παράδεισο. Τά μουλάρια δεν κλωτσάνε, ακόμα κι οι σκορπιοί, και τα φίδια δεν δαγκώνουνε σ’ αυτό το Θεοσκέπαστο βουνό……”

– Τόσο πολύ εξιδανίκευε το Άγιον Όρος; ο Φώτης Κόντογλου, και έγραψε τόσα πολλά, και ζωγράφιζε, όλο ζωγράφιζε, επηρεασμένος, από τη Βυζαντινή και μεταβυζαντινή Τέχνη…………..ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Θέσεις εργασίας στην ECORAP

Εμφανίσεις: 433

Η ECORAP, ζητά να προσλάβει εργάτες παραγωγής, στις εγκαταστάσεις του ΚΔΑΥ, στο Μπολάτι Κορινθίας.

Τηλέφωνο επικοινωνίας – πληροφορίες: 2741056001 // 6955068200

Βιογραφικά στο email: eco@rapgroup.gr

ΑΣ ΥΠΟΔΕΧΤΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΑΠΡΙΛΗ ΜΕ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ

Εμφανίσεις: 534

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

Ο ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΕΦΕΣΕΙΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΥ
Από το τρίτο βιβλίο του “Ο ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ ΛΟΓΟΣ”

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ! Ένας Σοφός, της Αρχαίας Ελλάδας, που αναζήτησε τον έναν και μοναδικό Θεό, μέσα στη σιωπή του δάσους από αμυγδαλιές, στάθηκε και ρώτησε μια αμυγδαλιά, “Αδελφή, πές μου, που είναι ο Θεός?”. Καί η αμυγδαλιά ,άνθησε. Ό κορυφαίος αυτός προσωκρατικός Φιλόσοφος, αγωνίστηκε με πάθος και ψυχή, να αποκαλύψει τους γρίφους της Φύσης, και να απαλλάξει τα φυσικά φαινόμενα, από τις προλήψεις της εποχής του. “ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ”. Ενά Σύμπαν ρευστό, και μεταβαλλόμενο, που αλλάζει διαρκώς, και δεν μένει ποτέ ίδιο.

-Ό Σπουδαίος αυτός Έλληνας Φιλόσοφος, αποτελεί ορόσημο, για την Ιστορία της σκέψης και των Ιδεών. Έγραψε αποκλειστικά για μυημένους στη Φιλοσοφία, γι’ αυτό και η εσκεμμένη ασάφεια της σκέψης του, ώστε να γίνει κατανοητή, μόνο από τους τριμμένους στόν Λόγο.

-Ή βάση της Φιλοσοφικού του Λόγου, είναι το αιώνιο γίγνεσθαι, που εκφράζεται με τη συνεχή ροή του ποταμού, που ολοένα ανανεώνεται. Μόνο τη φωτιά το φώς, πλαϊ στόν Λόγο, δημιουργεί, ένα κόσμο άπειρο, άναρχο, και αυτορυθμιζόμενο. Ό Κόσμος, δεν είναι παρά η αρμονία, των αντιθέσεων, ή ένωση των αντίθετων Τό καλό και το κακό, είναι για παράδειγμα, οι αντοθετες όψεις, του ίδιου πράγματος Ό Ηράκλειτος, συγκαταλέγεται στους Αρχαίουες Φιλοσόφους, που όπως και οι Στοχαστές της Ορθόδοξης Χριστιανικής Πίστης, ήσαν Προμηθείς Φωτοδότες, εξανθρωπιστές του Ανθρώπου. Λάτρης της Φύσης, αποσύρθηκε από την ειδωλολατρικό περιβάλλον, “εν αμαρτίας” και πήγε στα βουνά, όπως αργότερα ο Άγιος Ιωάννης, ο μαθητής ο αγαπημένος του Χριστού, τρεφόμενος με βότανα. Εκεί έγραψε, το περίφημο.

“ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ ΕΡΓΟ”
[Από τον Λόγο του Σπουδαίου Σοφού της Ελληνικής Αρχαιότητας!]

“Ακολούθησα τον μόνο δρόμο, του διαλογισμού κοντά στη Φύση, που ήταν και ο μόνος της πρόσβασης ζήτησης, του αληθινού Θεού Λόγο”

“Ο Θεός Λόγος, είναι ο Δημιουργός, του Κόσμου γενομένων πάντων, κατά τον Λόγο τον δε..”

“Όλοι στη Γη οι ζωντανοί οργανισμοί, γίνεται και ακμάζει και φθείρεται τοις του Θεού πειθόμενοι θεσμοίς..”

“Ή παγκόσμια αρμονία, είναι το φως το ανέσπερο, που δίνει ζωή.”

“Τό Θεϊκό μήνυμα, μέσα στη σιωπή, στα λευκά της άνθη, έχουμε το μήνυμα της αγνότητας, των γλυκών φθόγγων.”

“Παγκόσμια αρμονία, αυτό το φως, [ΤΟ ΠΥΡ] καθοδηγούμενο από τον Θεό λόγο. Δεν δύει ποτέ, δεν έχει εσπέρα, [φως ανέσπερον] που φωτίζει, τον κάλλιστον Κόσμον. Πτροδοτει, τις διαδικασίες ,και τις διαδικασίες ως το ατέρμον της δημιουργίας.”

[ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ] Από το “ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ” έργο του!

ΑΣ ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΑΠΡΙΛΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΦΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗΜΕ ΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ
ΌΤΑΝ φθάνει ο Απρίλης, της Άνοιξης ο αγαπημένος,
τά σύννεφα αποχαιρτάνε τη γη, φεύγουν, μπαίνουν,
σ’ άλλη τροχιά, σ’ άλλους ουρανούς, άλλον πλανήτη….
Ό άνεμος φεύγει κι’ αυτός, αφήνοντας πίσω του,
ένα μικρό, τρυφερό ψίθυρο. Χαϊδεύει τη φύση, την ωραία
κοιμωμένη, που μοιάζει λουλούδι, ανοίγει τα πέταλά
του σκορπώντας μοσχοβολιά. Από κείνη την ώρα,
η μέρα ξεχνάει να φύγει, κι’ ηλιόχαρη βαδίζει χαρωπή
στον ουρανό της απεραντοσύνης, κι η μικρή
στιγμή των θνητών, γεμάτη χαρά, τραγουδά, την
τη, πρόσκαιρη δόξα της. Λιγοστεύει η θλίψη, σαν
η σκέψη θυμίσει, της φύσης ,τη τρανή, ανυπέρβλητη
δύναμη, μπροστά στων θνητών την αδυναναμία.
Ασπιλη, πανέμορφη, αφτιασίδωτη ή Άνοιξη, με μάτια
λαμπερά, σαν άστρα φωτερά, μέσα στη φεγγαρόλουστη
νυχτιά, χυμένα, καλεί ολόγυρά της, τ πουλιά,
την ομορφά της. να υμνήσουν. Αυτά με χάρη πεταρίζοντας,
μια μαγική γλυκολαλιά, της κάνουν το χατήρι, δείχνοντας
στους θνητούλς, το τι σημαίνει σεβασμός, αγάπη, αρμονία!

-Σήμερα όμως δυστυχώς εμείς οι άνθρωποι έχουμε χάσει τι σημαίνει σεβασμός, αγάπη, σαπέναντι στις αρχέγονες πηγές που μας γέννησαν. Ή επαφή μας με τη Φύση, εξαντλείται στο να πάμε εκδρομή. Αγάπη για τη Φύση, σημαίνει να τη νιώσουμε όπως οι πρόγονοί μας ως Μεγάλη μητέρα ως ζωντανό οργανισμό, από τον οποίο δεν είμαστε αποκομμένοι, και αλαζονικά αυτόνομοι, αλλά ότι αποτελούμε παιδιά της, γιατί έτσι μόνο θα αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε ότι η Φύση, δεν είναι μόνο για εκμετάλλευση, Σήμερα εμείς δυστυχώς, οι περισσότεροι άνθρωποι, βλέπουμε τη Φύση, με το βλέμμα αρπαχτικού, με τη πρώτη ευκαιρία να ασελγήσουμε, στό κορμί της. Καμία αίσθηση σεβασμού, γι αυτή, καμία αίσθηση οργανικής σύνδεσης μαζί της. Αγάπη για τη Φύση, σημαίνει ευαισθησία, σεβασμός, προς αυτή πάνω απ όλα. Ως, άτομα, ως οργανωμένη κοινωνία, ως Πολιτεία κυρίως, με νόμους, με μέτρα προστασίας, και αυστηρότατες ποινές, για τους παραβάτες.

Αγαπημένε μου αναγνώστη
-Γιά να νιώσεις ως τα κατάβαθα της ύπαρξής σου, τι σημαίνει αγάπη για τη Φύση, αρκεί να περπατήσεις μιά μέρα ξυπόλυτος, μέσα στο δάσος, να αγκαλιάσεις ένα κορμό δέντρου, να νιώσεις την αφή του, το μεγαλείο του, να αφεθείς εκεί για λίγο, ν ακούς τους ψιθύρους στις φυλλωσιές! Να κοιμηθείς ένα μεσημέρι κάτω από ένα πλατάνι, να ξυπνήσεις στον ίσκιο του, να πιεις ένα ποτήρι κρασί, να φας μια φέτα σταρένιο ψωμί, να χαρείς των πουλιών τη γλυκολαλιά και το κελάρισμα του νερού στο αυλάκι. Τότε θα νιώσεις, την ωραιότητα της Φύσης, το θείο μέσα σου! Πως να μην την αγαπήσεις, πως να μη νιώσεις, τον εαυτό σου ως τμήμα του όλου, απειροελάχιστο, αλλά και συγχρόνως μεγαλειώδες!

ΠΟΟΙΜΙΑΚΑ- ΛΟΓΙΣΜΟΙ

“Ενώ κοιμούνται οι άνεμοι,από τη θάλασσα
απ το βουνό,το βράδυ αχνογέρνει..

“Ό κόσμος είναι θάλασσα,ο Ήλιος τα κύματά της
πλάθει,τα καθάρια,και εγώ ο άνθρωπος,άνθρωπο ,
ονειρεύομαι και ψάχνω να βρω!”

“Ή αθάνατη φύση,θυμάται τα χρόνια,τα ατέλειωτα
χρόνια του κόσμου,παρ όλο που φεύγουν μακριά,
και ποτέ δεν νοιάζεται ,δεν κοιτάει κατά που πάνε…..”

“Θα ξανανθίζει θα λάμψει και πάλι ωραιότητα η γη ,
γύρω απ τις θάλασσες,όταν ο άνθρωπος,γνωρίσει,
κι’αποδεχτεί τη γύμνια του.”

[ΠΑΥΛΙΝΑ ΜΠΕΧΡΑΚΗ] Από το εικονιζόμενο βιβλίο μου!

ΤΙΜΗΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΥΤΟ ΣΤΟΥΣ ΑΚΡΙΤΕΣ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΝΗΣΙΩΤΕΣ ΜΑΣ

Εμφανίσεις: 547

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

ΔΩΡΑ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΠΟΛΥΤΙΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ,ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΜΑΣ, αυτοί οι ιεροί βράχοι, που γίνηκαν μήτρες του λόγου, της ποίησης, της τέχνης, της Ελληνικής ψυχής και σκέψης, του μύθου, του θρύλου, της Προγονικής παράδοσης, και πίστης στους Θεούς. Ό Ήλιος και η Θάλασσα, ερωτοπαιχνιδίζουν, πάνω στις
ανθοστόλιστες ράχες τους, με πάθος φλογερό σφιχταγκαλιάζονται, στις χρυσαφιές ακρογιαλιές τους.

Οί άνεμοι, τ’ απόβραδο, τους γλυκονανουρίζουν με στίχους της Σαπφώς, και το αληθινό το παραμύθι της Οδύσσειας, γιομάτο των Προγόνων κατορθώματα. Βράχοι ωραίοι, που για χάρη τους αφήνουν, ξέπλεκα οι ηλιαχτίδες τα μαλλιά, κι’ άλλοτε, πλέκουνε κοτσίδες, με κορδέλες, στο χρώμα του Πελάγου.

Αγαπημένε μου Αναγνώστη
Μέ αυτόν τον Ποιητικό Λόγο, θα ταξιδέψουμε μαζί, σε κάποιους από τους ιστορημένους τόπους, τα πανέμορφα νησιά μας, που στέκουν περήφανα πάνω στον αφρό των κυμάτων. Είναι χρειαζούμενο αυτό το ωραίο ταξίδι, έτσι που εδώ και κάποια χρόνια, με τα κακά συναπαντήματα, περπατάμε, με σκυφτή τη ράχη, ταπεινωμένοι, φτωχευμένοι, φοβισμένοι, που σίγουρα δεν μας πρέπει ως Ελληνες. Γιατί κατά πως λέει ο Ποιητής,<κάποιος που βαδίζει σκυφτός στραβώνει τη ράχη του. Αν αυτός είναι ο Λαός, τότε στραβώνει την Ιστορία του. Ψηλά λοιπόν το κεφάλι. Γιατί όταν αυτοί που μας θέλουν σκυφτούς, έφτιαχναν δεντρόσπιτα, η Ελλάδα μας έχτιζε Παρθενώνες.

-Θά περιδιαβούμε, τα νησιά μας, θα θαυμάσουμε τα πολύτιμα πετράδια μας, τα διαμαντικά μας, π’ αστράφτουνε στου ήλιου το χάδι. Μάς περιμένουν να μας υποδεχτούν, να μας καλοδεχτούν, απλωμένα ανάμεσα στα νερά των Πελάγων μας, να μας μιλήσουν, για τη καταγωγή τους, περήφανα, για την υπαρκτή ζωή τους ,πάνω στη γή του χρόνου. Νά μας δείξουν τα θήσαυρίσματά τους, τη γή τους τη παραδεισένια, τα χαμηλά βουνά, τις καρπερές πεδιάδες, τα στάχια, τα λιόδεντρα, κι’ όλα τα οπωροφόρα. Τούς θρύλους, τους μύθους, τις παραδόσεις, και τους καρπούς της θάλασσας. Να μας περηφανευτούν, για τη κληρονομιά τους, αυτή που τους αναλογεί, σαν ένα μέρος, το ωραιότερο της πατρίδας μας, που η τόση ομορφιά τους, προκαλεί ανομολόγητες πεθυμιές…..

-Περνάει, ο σιγανός ήχος της μνήμης, πάνω από τους ιερούς γυμνούς, ή δασωμένους βράχους, φθάνει ως τις δαντελωτές ακρογιαλιές τους, ύμνος δοξαστικός, που τους θυμίζει, τη δόξα τη δεμένη, με τη παλλικαριά, των δυνατών Πελάγων, κι όλους τους ήρωες θαλασσομάχους, που μέσ’ τα χρόνια της τουρκιάς, γυμνόστηθοι, μπρός στους ανέμους, ψυχές αδάμαστες, ανίκητες, αντρίκιες, άνοιξαν τα πουγκιά τους, πρόθυμα, και τα άδειασαν, στο άπλωμένο χέρι της Πατρίδας, για τον αγώνα για τη λευτεριά. Περνάει, ο σιγανός ήχος της μνήμης, μέσα από τους δρόμους, και τα πέτρινα να καλντερίμια, εκεί όπου περπάτησαν και οι μούσες, πού τους λάτρεψαν, και τους φορέσανε, μαλαματένιο διάδημα στη κεφαλή.

-Φέγγει στα καθαρά πλακόστρωτα των όμορφων νησιών η νοσταλγία, κι’ αντιφεγγίζουν, στις σιωπηλές τις εκκλησιές, με τα πολυκαιρνά τα τέμπλα, μέσα από τη φλόγα των κεριών, στα μανουάλια, τα χρόνια τα παλιά, κι η δόξα που σεριάναγε πάνω στα κύματα. Είναι η ζωή τους ένα παραμύθι, ένας χαρμόσυνος καμπάνας ήχος, ένα τραγούδι γλυκολάλητο, που αντιλαλούσε, ως του πελάγου την άκρη, ίδιος ησυχασμός πού μόνο ένας ευλογημένος τόπος αγρυκάει. Σέ πείσμα των σημερινών καιρών, οί ναυμάχοι, των δοξασμένων των νησιών, από του κυανού Ελληνικού ουρανού τα ύψη, πάνω σε δάφνες καθισμένοι, τη θάλασσα ατενίζουν, που λαμπάδιαζε στα χρόνια του αγώνα, για τη λευτεριά, έτσι πού τα μικρά τους τα πλεούμενα, φωτιά γιομάτα, πετούσανε ωσάν θαλασσοπούλια. Κοιτάζουν λυπημένοι, ανήσυχοι, τις ιερές, γυμνές βραχοτοπιές, που μείνανε απάτητες, από του τούρκου τα βαριά περπατησιά, ανίκητοι στα χρόνια εκείνα. Σήμερα ατενίζουν τα εριπωμένα τα καστρόσπιτα, που στέκουνε ακόμα ορθά για να θυμίζουν!!!!!

-Ή πανέμορφη μαγευτική, παντοδύναμη ,γη τους ξεπετάχθηκε απ’ τον βυθό του χρόνου και της θάλασσα, περήφανη, ηλιόχαρη, με φήμη καλοτάξιδη, στέκει πάνω στον αφρό των κυμάτων, κρατώντας, στα σπλάχνα της, για αιώνες, ρίζες ,μοναδικές, πολύτιμες μαργαριαρένιες, στον κόσμο ξακουστές. Οί φύτρες τους, τραφήκανε με το Ελληνικό το φως, τ’ ανέσπερο, το ζωογόνο, για αμέτρητους αιώνες.

-Αγαπημένε μου Αναγνώστη ας ξεκινήσουμε το ονειρεμένο ταξίδι μας κι όπου μας βγάλει, δίχως προτίμηση, στα μεγαλονήσια, τα φημισμένα σήμερα, για τ’ αλλα, τα διαφορετικά ,τα κοσμικά τα καλοκαίρια, που λαμπροστολισμένα ταξιδεύουνε, στους τωρινούς καιρούς, καιρούς έως της γης την άκρη! Νά περπατήσουμε στούς δρόμους και τα σοκάκια τα πλακόστρωτα, των πιό μικρών, ιστοριμένων, και των, ακριτικών νησιών μας, να περηφανευτούμε, ως Έλληνες, ευχαριστώντας τους Ολύμπιους Θεούς, για τα πολύτιμα δώρα τους!

 

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΠΑΝΕΜΟΡΦΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

Εμφανίσεις: 578

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

Ή Τέχνη αποτελεί έκφραση ανακατατάξεων, λαών και κοινωνικών εξελίξεων. Είναι η ίδια η ζωή, μιας και είναι μνήμες, από βιώματα πολιτισμικής παράδοσης, και από ιστορικά γεγονότα. Για να αναπτυχθεί να καρπίσει, χρειάζεται, της Ιστορίας το γόνιμο έδαφος.

-Έμείς οι Έλληνες, έχουμε μια λαμπρή και πολυκύμαντη Ιστορία, εξ ου και το “ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΑΥΜΑ” που είναι ο φάρος της ανθρωπότητας. Άν και η Ελλάδα μας, έζησε επί αιώνες κάτω από κυριαρχία βαρβάρων, και ανακόπηκε η άνθιση της Τέχνης, ήταν τόσο μεγάλη η κληρονομιά της, που όταν ανέκτησε την ελευθερία της, και κτίστηκε από την αρχή το κράτος, έγινε άξια συνοδοιπόρος με την υπόλοιπη Ευρώπη, στο τοπίο της Τέχνης. Οί δημιουργοί μας, τίμησαν και τιμούν, ως γνήσιοι Έλληνες, την Πατρίδα, και σ’ αυτόν τον τομέα, όπως και σε όλους τους άλλους, στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

– Ή Ιστορία της ανθρωπότητας, απλώνεται πάνω από το ανθρώπινο τοπίο, χιλιάδες αιώνες πρίν. Από τη πολύ μακρινή εκείνη εποχή, η κομψότητα, σε ορισμένα σχήματα εργαλείων, και μιλάμε για τους προϊστορικούς χρόνους, έδειχνε μια αίσθηση αρμονίας, και ισορροπίας. Άρα μπορούμε από τότε να μιλάμε για μια πρωτόγονη μορφή Τέχνης. Περνάμε τρέχοντας από τις ορθάνοιχτες πόρτες, πλέον της Ιστορίας της Τέχνης, στον 7ο αιώνα π.Χ όπου το “ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΑΥΜΑ“, δεν έχει προηγούμενο σε λάμψη και ωραιότητα.

– Ή Αρχαία Ελληνική Τέχνη, άσκησε αποφασιστική επίδραση στη διαμόρφωσε των τεχνών στη Δύση. Οί πρώτοι μιμητές θα είναι οι Ρωμαίοι. Μετά τη πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μια διαφορετική Τέχνη αναπτύχθηκε στη διάρκεια του Μεσαίωνα. Από τον 15 αιώνα, οι Ιταλοί καλλιτέχνες ζωγράφιζαν με ενθουσιασμό, με βάση την υπέρτατη εκείνη ομορφιά της αρχαίας Ελληνικής Τέχνης, πιστεύοντας, ότι ξανάβρισκαν την λαμπρότητα εκείνης, μιμούμενοι τη Ρωμαϊκή Τέχνη, που ήταν μίμηση όπως προείπαμε της Ελληνικής. Αυτή η ψευδαίσθηση, κράτησε, ως τον 19ο αιώνα, όπου τελικά έγινε γνωστή η αληθινή Ελληνική Τέχνη, που ήταν μέχρι τότε άγνωστη, κρυμμένη στα σωθικά της σκλαβωμένης επί αιώνες ή ερείπια σκόρπια, πάνω στη γη της, η κλεμμένη από αρχαιοκάπηλους ξένους, όπως ξέρουμε από τα διαβάσματά μας.

-Ή Βυζαντινή Τέχνη, επίσης, προέρχεται απευθείας, από την αρχαία Ελληνική, με διαφορετικό το πνεύμα των έργων. Ή αρχαία Τέχνη απεικόνιζε τη πραγματικότητα, ενώ αντίθετα η Βυζαντινή, θέλησε να περιγράψει ότι τη πραγματικότητα αλλά το επουράνιο. Τά τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς, ή μόνη Τέχνη που επέζησε, και κράτησε αναφτή τη φλόγα της παράδοσης, είναι η Λαϊκή Τέχνη που διαφύλαξε την Ελληνική ταυτότητα.

– Μέ τη γέννηση του Νεοελληνικού κράτους, η Ελληνική Τέχνη ακολούθησε, για να μη πούμε μιμήθηκε, όπως ήταν φυσικό, όλα τα κινήματα που αναπτύχθηκαν, στον έξω κόσμο, και κυρίως στην Ευρώπη και την Αμερική. Ή χρονική περίοδος, των δύο πολέμων και όχι μόνο, του 20ου αιώνα, όπου η φωτιά και ο σίδηρος είχε τον πρώτο λόγο, αποτυπώθηκε από τη Τέχνη, γιατί όπως είπαμε, αυτός είναι ο προορισμός και ο σκοπός της γνήσιας Τέχνης. Είναι μια Τέχνη δύσκολη και αντιφατική, απεικόνιση της απελπισμένης ανθρωπότητας, αλλά βίωσε και τον μεγαλύτερο διωγμό από τον παράφρονα ηγέτη της Ναζιστικής Γερμανίας. Αύτός ο μανιακός, καταδίωξε με μανία την μοντέρνα Τέχνη, την τραγική για όλη την ανθρωπότητα εκείνη εποχή, και την ονόμασε “ΕΚΦΥΛΙΣΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗ”. Οί καλλιτέχνες, αυτοεξορίστηκαν, και τα έργα τους άλλα σκορπίστηκαν στους πέντε ανέμους, άλλα καταστράφηκαν, άλλα κλάπηκαν και φυλάχθηκαν για μελλοντική χρίση από τους εγκληματίες Ναζί.

– Τελειώνοντας αυτό το σύντομο οδοιπορικό της Τέχνης, θα πούμε, πως σήμερα οι καλλιτεχνικές τάσεις έχουν πάρει παγκόσμιες διαστάσεις, και πως όπως φαίνεται, οι νεοέλληνες καλλιτέχνες, κουβαλάνε τη γονιδιακή κληρονομιά τη θαυμαστή, και διαπρέπουν στο Παγκόσμιο τοπίο αυτής της πανέμορφης και ματαιόδοξης κυρίας. Διακρίνονται για το βαθύ αίσθημα της εικαστικής γλώσσας, τη διαχειρίζονται με μοναδική δεξιότητα, και είναι πρώτοι μεταξύ των πρώτων.!

-Τά εικονιζόμενα ζωγραφικά έργα είναι του Έλληνα Οικουμενικού ΑΛΕΚΟΥ ΦΑΣΙΑΝΟΥ, που “έφυγε” πρόσφατα και από το Ελληνικό Εικαστικό Τοπίο λείπει μεν η φυσική του παρουσία, όμως θα είναι πάντα εδώ στον γήινο ουρανό του με το θαυμαστό έργο του.