ΕΠΙΦΑΝΕΙΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΙΖΕΙ: ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΟΥ ΣΠΟΥΔΑΙΟΥ ΕΛΛΗΝΑ-ΚΟΡΙΝΘΙΟΥ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΚΩΣΤΑ ΠΑΝΙΑΡΑ [1934-2014]

Εμφανίσεις: 390

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

Μέσα στη καρδιά του Απρίλη του 2014 “έφυγε” ο Σπουδαίος Έλληνας-Κορίνθιος Δημιουργός ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΝΙΑΡΑΣ Μοναχογιός του Γιάννη Πανιάρα και της Μίνας Γιοργούλη, ο Οικουμενικός αυτός Έλληνας Ζωγράφος από το Κιάτο Κορινθίας, από πολύ μικρός έδειξε το έμφυτο ταλέντο του. Στή πρώτη Γυμνασίου, είχε Καθηγητή Τεχνικών, τον Ερρίκο Λεκό, μαθητή του Ουμβέρτου Αργυρού, ο οποίος το διέκρινε αμέσως, και προέτρεψε, τους γονείς του που τον ήθελαν θετικό Επιστήμονα, να τον αφήσουν ελεύθερο να ξεδιπλώσει αυτό το δώρο που του χαρίστηκε. Γιά να μη στεναχωρήσει τον πατέρα του, μπήκε στη Νομική, αλλά τελικά φοίτησε στην Α.Σ.Κ.Τ. μέ δάσκαλο τον Γιάννη Μόραλη.

– Τό 1956 έφυγε για Παρίσι, όπου ΄άρχισε μαθήματα ζωγραφικής με τον Ανρί Λότ. Κατά τη πολυετή του διαμονή, στα κέντρα Τέχνης του εξωτερικού, γνωρίστηκε με τον Αλέξανδρο Ιόλα, τον Ρενέ Μαγκρίτ, τον Μάξ Ερνεστ τον Πικάσο, και είχε μια λαμπρή παρουσία στο Εικαστικό γίγνεσθαι στη πόλη του Φωτός, κάνοντας συγχρόνως πολλές Εκθέσεις στην Ευρώπη κι Αμερική, και έργα του βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές Συλλογές.

-Ή επί πολλά χρόνια ενασχόλησή μου με την Εικαστική Τέχνη, σαν Δημιουργός Γκαλερίστα Συλλέκτρια, αλλά και σαν καλή φίλη του Σπουδαίου ζωγράφου, σας καταθέτω με αγάπη ένα σύντομα κριτικό σημείωμα, για το σπουδαίο έργο του, και δυό λόγια για τον ίδιο τον άνθρωπο.

-Ο ΚΏΣΤΑΣ ΠΑΝΙΆΡΑΣ, ο Επιφανής Έλληνας- Κορίνθιος, Ζωγράφος και Γλύπτης, έμοιαζε με τα έργα του. Ευθύς, απλός, χαρούμενος,
ευτυχισμένος, έτσι που έζησε, μια γεμάτη ζωή, χωρίς απωθημένα, με αστείρευτη όρεξη για τα πράγματα, ισοροπωντας πάντα μέσα στον άχρονο χρόνο, με αποτέλεσμα η δημιουργική του δύναμη, να είναι η ίδια στα χρόνια της νεότητας με αυτή στα χρόνια της ωριμότητας. “Εφυγε” αυτός ο Μεγάλος Δημιουργός με τα πινέλα και τα χρώματα στο χέρι. Τά θαυμάσια έργα του γεμάτα υπέροχα χρώματα, αυτά της ζωής, ανάσαναν ευτυχισμένα μέσα στην ωραιότητά τους.[Εφηρμοσμένη Πρωτοπορεία].

-Ζωγράφιζε, με τα μάτια του, για τα μάτια του! Ζωγράφιζε όπως θα καταλάβετε, ό,τι έβλεπε, ό,τι τον συγκινούσαι, γεμάτα χρώματα, με την ελπίδα πάντα αναφτή να τα χαίρονται και οι άλλοι. Ή περιπέτεια του τυχαίου, κι του πειραματικού, δεν του άρεσε. Ήθελε ν κάνει πάντα αυτός το κουμάντο στο έργο του, όχι η τύχη. Νά είναι καμωμένα σωστά Έμαθε στη πολύχρονη μαθητεία του, δίπλα στους σπουδαιότερους δασκάλους, τις τεχνικές και τα μυστικά της υπέροχης αυτής γλώσσας, χωρίς όμως να ΄έχει δασκαλίστικη αντιμετώπιση, στη δική του Τέχνη, αλλά και στων ομοτέχνων του. Δέν ήταν ιδιαίτερα παραγωγικός, γιατί τα πράγματα δεν προέκυπταν συγκυριακά, στους πίνακές του, Όταν κάτι δεν του άρεσε, το κατέστρεφε.

Γνώρισε από την αρχή των σπουδών του στο Παρίσι, χωρίς μάλιστα να το επιδιώξει, όπως προείπαμε όλα τα ίερά τέρατα του Εικαστικού Οικουμενικού Τοπίου. Οί Έλληνες, εκείνη την εποχή, στη Γαλλία, είχαν μια μαγική αύρα. Οί κυρίαρχοι του Πνευματικού χώρου, ΄ήταν μαγεμένοι από τις Μεγάλες προσωπικότητες από την Ελλάδα, όπως η Μαρία Κάλλας, και ήταν μια ευτυχής συγκυρία, που επωφελήθηκαν όσοι άξιζαν της προσοχής τους. Ένας από αυτούς ήταν και ο Κώστας Πανιάρας, που αφέθηκε ελεύθερος να εκφρασθεί και να δημιουργήσει σπουδαία έργα, και με διεθνή παρουσία με πολλές Εκθέσεις σε Ευρώπη κι Αμερική, με σημείο αναφοράς πάντα το Παρίσι.

-Κάποια καλή στιγμή μέσα στο 1976, χορτασμένος,από αναγνώριση, που δεν ήταν και αυτοσκοπός, γύρισε στην Αγαπημένη γενέθλια γή, για να ζήσει όπως μου έλεγε, για τη μυρωδιά του γιασεμιού, στον κήπο του πατρικού σπιτιού, τη θάλασσα, και τον ήλιο. Δέν τον φόβισε ο φθόνος, που υπήρχε υπάρχει, κι θα υπάρχει πάντα, στην Ελλάδα, ακόμα και στους πιό ευγενείς χώρους, του πνεύματος και της Τέχνης, και αναγκάζει αυτούς τους ανθρώπους να φέρονται αμυντικά. Ήταν ήδη ένας αναγνωρισμένος εκεί στα διεθνή κέντρα ,έτσι που έζησε το Εικστικό στερέωμα για έξη και πλέον δεκαετίες, και είδαν πολλά τα μάτια του, θαυμαστά, αλλά και πολλά που τον τον είχαν λυπήσει. Θυμόταν για παράδειγμα, με μελαγχολία, όταν μιλάγαμε, για τον φίλο του και δικό μου γνωστό, Αλέξανδρο Ιόλα, τον Ταχυδρόμο, της Παγκόσμιας Τέχνης που είχα τη τύχει να τον γνωρίσω και εγώ, μέσω του Απόστολου Λάβδα, του αγαπημένου του Έλληνα ζωγράφου, όταν τον φιλοξένησα στον εκθεσιακό μου χώρο.

-‘Ηταν όπως σίγουρα θυμάσθε, η πονεμένη περίπτωση Ιόλα μια ασυγχώρητη ντροπιαστική συμπεριφορά, έτσι που διασύρθηκε βάναυσα, λόγω της ιδιωτικής του ζωής, αυτός ο Καλός Έλληνας που έφερε τους καλλιτεχνικούς του θησαυρούς, να τους χαρίσει μελλοντικά στην Πατρίδα του, έκτισε προκειμένου να τους στεγάσει, ένα θαυμάσιο κτήριο-Μουσείο, όπου και κατοικούσε, και ονειρεύτηκε να αναδείξει την Αθήνα, Κέντρο Τεχνών. Καί όλα χάθηκαν. Η ΜΟΝΑΔΙΚΉΣ ΩΡΑΙΌΤΗΤΑΣ,ΚΑΙ ΠΟΙΌΤΗΤΑΣ ΣΥΛΛΟΓΉ

-Τελειώνοντας αυτή τη μικρή γραφή, εις μνήμην του Σπουδαίου Κορίνθιου, θά πούμε ότι περιμένουμε με, ανυπομονησία ομολογω, κάποια στιγμή να τιμηθεί στην ιδιαίτερη Πατρίδα του, το Κιάτο Κορινθίας, με Ημερίδα, και Πανελλήνια προβολή, κατά πως πρέπει, σε έναν Επιφανή Έλληνα!

-Τελειώνοντας αυτή τη μικρή γραφή, εις μνήμην του Σπουδαίου Κορίνθιου, θά πούμε ότι περιμένουμε με, ανυπομονησία ομολογώ, κάποια στιγμή να τιμηθεί στην ιδιαίτερη Πατρίδα του, το Κιάτο Κορινθίας, με Ημερίδα, και Πανελλήνια προβολή, κατά πως πρέπει, σε έναν Επιφανή Έλληνα!

[Παυλίνα Μπεχράκη] 27-4-2022

Το Σήμα Ευρωπαϊκής Πολιτιστικής Κληρονομιάς στον Αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Νεμέας: Ανάμεσα σε 12 τοποθεσίες στην Ευρώπη

Εμφανίσεις: 372

Όπως αναφέρει η Εφορεία Αρχαιοτήτων Κορινθίας:

“Αγαπητοί φίλοι της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κορινθίας, με μεγάλη χαρά και υπερηφάνεια σας ενημερώνουμε ότι ανακοινώθηκε επίσημα η θετική εισήγηση του Πάνελ των Εμπειρογνωμόνων για την απονομή στον Αρχαιολογικό Χώρο της Νεμέας του Σήματος Ευρωπαϊκής Πολιτιστικής Κληρονομιάς (ΣΕΠΚ) !!! Πρόκειται για τη δεύτερη εγγραφή της χώρας μας στον συγκεκριμένο κατάλογο μετά την επιτυχή υποψηφιότητα το 2014 της Ακρόπολης με τους περιβάλλοντες αρχαιολογικούς χώρους, με τίτλο “Η καρδιά της Αρχαίας Αθήνας”.

Το Σήμα Ευρωπαϊκής Πολιτιστικής Κληρονομιάς αποτελεί επίσημο θεσμό που λειτουργεί από το 2011 υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και έχει ως στόχο την ενδυνάμωση της αίσθησης της κοινής ευρωπαϊκής πολιτιστικής ταυτότητας που μοιράζονται οι χώρες της Ευρώπης.

Η ταυτότητα αυτή, αποτελεί ασπίδα για τους λαούς, μια ασπίδα πολιτισμού δυνατή και πολύτιμη , φτιαγμένη από τα κοινά, μεταξύ των λαών της Ευρώπης, ιστορικά και πολιτιστικά στοιχεία.

Τα κοινά πολιτιστικά μας στοιχεία ενδυναμώνονται από την ισχυρή πεποίθηση ότι οι δημοκρατικές αρχές και το ιδανικό της Ειρήνης αποτελούν τμήμα αυτής της κοινής ταυτότητας.

Ο αρχαιολογικός χώρος της Νεμέας, ως ένα από τα τέσσερα Πανελλήνια Ιερά της Αρχαιότητας, χώρος διοργάνωσης Πανελλήνιων αθλητικών αγώνων οι οποίοι αναβιώνουν στη σύγχρονη εποχή, συνδέεται με τις ιδέες και αξίες του κλασικού αθλητισμού και της ευγενούς άμιλλας, που αποτελούν στοιχεία του ευρωπαϊκού πολιτισμού και της εκπαίδευσης των νέων.

Η προετοιμασία του φακέλου υποψηφιότητας υπήρξε αποτέλεσμα συνεργασίας της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κορινθίας και συγκεκριμένα της Μαρίας Γκιώνη, υπεύθυνης αρχαιολόγου της Νεμέας, με τη Διεύθυνση Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων της Γενικής Διεύθυνσης Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Η επίσημη απονομή του ΣΕΠΚ στον Αρχαιολογικό Χώρο της Νεμέας θα πραγματοποιηθεί στις 13 Ιουνίου στις Βρυξέλλες, σε ειδική τελετή που διοργανώνεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Η Εφορεία Αρχαιοτήτων Κορινθίας, με μεγάλη συγκίνηση αφιερώνει την τιμητική αυτή διάκριση στον άνθρωπο που ήταν η καρδιά της Νεμέας για δεκαετίες, στον καθηγητή Στέφανο Μίλλερ.

Φέτος θα είναι η πρώτη φορά που θα λείπει από την Αναβίωση των Νέμεων Αγώνων, όμως η ψυχή του θα είναι κάπου εκεί ανάμεσά μας…………”

 

Ο ΓΙΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Εμφανίσεις: 437

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

Φέτος γιορτάσαμε το Πάσχα, σουβλίζοντας το αρνί μας, τσουγκρίζοντας τα ποτήρια, μοιράζοντας ευχές για ευτυχία, βλέποντας, ή ακούγοντας από το κινητό μας, το ραδιόφωνο, τον δέκτη μας, το μακελειό που δεν σταμάτησε ούτε λεπτό στην εμπόλεμη ζώνη. Εύχόμαστε ο ένας στον άλλον “και του χρόνου” ξορκίζοντας, τι ειρωνία τον θάνατο, με απ’ ευθείας μετάδοση, των εικόνων, των βορβαδισμένου τοπίου, τους νεκρούς, τις αιμάτινες λίμνες, και πάει λέγοντας..

Σήμερα πρωί πρωί πίνοντας τον καφέ μου, γύρισα τον χρόνο πίσω, ξεφυλλίζοντας τα οικογενειακά άλμπουμ για να ζήσω αλλοτινές ευτυχισμένες γιορτινές στιγμές αυτών των ημερών, και διαπίστωσα πόσο διαφορετική είναι η σημερινή πραγματικότητα, σε όλα τα επίπεδα της ζωής, για όλους μας, μικρούς και μεγάλους, που αποτυπώνεται με τον πιό αναμφισβήτητο τρόπο δια χειρός της φωτογραφικής τέχνης. Εμείς οι τωρινοί, όταν περιμένουμε τη γιορτή, λογίζουμε τα ψώνια, τα δώρα, το γεμάτο τραπέζι. Κανείς δεν μπορεί να μετρήσει, τη μοναξιά που κυκλοφορεί στα μέσα μέρη της καρδιάς μας, κάτω από τα φώτα, πόση μελαγχολία κρυμμένη επιμελώς, κατεβάζουν τα ποτάμια ημών, των σημερινών, στην εποχή της ανασφάλειας, της απειλής του φόβου, των πολέμων που δεν έχουν σταματημό, από την αυγή αυτού του αιώνα, που ήλθε ορεξάτος για πόνο, δυστυχία φτώχεια, βια και αίμα.

Ξοδεύουμε τις οικονομίες μας καταναγκαστικά, γιατί όλοι ψωνίζουν, όλοι ταξιδεύουν, όλοι αφήνουν τις πόλεις όλοι λιβανίζουν με τις πιστωτικές, και όλοι μένουμε στην πραγματικότητα, με μιά στυφάδα, ανεκπλήρωτοι, και πεινασμένοι, γιατί η ευτυχία δεν αγοράζεται, με λίγα ή με πολλά, απλά νιώθουμε μια στιγμιία αίσθηση, ό,τι μπορούμε και εμείς να κάνουμε ό,τι κάνουν όλοι. Βιώνουμε δηλαδή, με μικρή στιγμή, κοινής ευδαιμονίας. Γιορτάσαμε, βλέποντας τη καταστροφή, τον πόνο τη δυστυχία τον θάνατο, των άλλων. ‘Η ειρωνεία είναι ότι εμείς οι τωρινοί, έχουμε ξορκίσει την ιδέα του θανάτου, έχουμε αποκοπεί από αυτή σωματικά.[δύσκολα αποχαιρετούμε τον αγαπημένο μας νεκρό στο σπίτι, ειδικά στις πόλεις ποτέ δεν, θα τον ξενυχτίσουμε,]. Ωστόσο, ερχόμαστε σε επαφή με τον θάνατο που συμβαίνει κάπου άλλού, γιορτάζοντας, πίνοντας, ξορκίζοντάς τον με ευχές για μας τους ίδιους. [Την υγειά μας νάχουμε και του χρόνου.]

Οί στιγμές φρίκης του πολέμου, ο θάνατος τόσων ανθρώπων, που μεταδίδεται από τα μέσα ενημέρωσης, εν μέσω διαφημίσεων, είναι απρόσωπος, δεν ταυτίζεται με μας, που σημαίνει πως δεν τον, εξημερώνουμε, δεν τον οικειοποιούμε, απλά τον καταναλώνουμε έτσι που μας παραδίδεται, από απόσταση, και μέσα στη ασφάλεια του σπιτιού μας. Δεν συνειδητοποιούμε, τον βιολογικό κύκλο, ο οποίος θα κλείσει κάποια στιγμή, και αυτό είναι φυσιολογικό. Πίνοντας το κρασάκι μας, και αμπελοφιλοσοφώντας, ακούγαμε βλέποντας το αρνάκι να γυρίζει στη σούβλα, και ανυπομονώντας να το ξεκοκκαλίσουμε, και συγχρόνως τους ομαδικούς τάφους στη δυστυχισμένη χώρα. Ή φρίκη δηλαδή του Πολέμου μοιάζει σαν μη πραγματική, και να είναι απλά θέαμα. Παρατηρούμε τον πόνο των άλλων, σαν να είναι κάτι μακρινό, και απρόσωπο. Σάς λέω αλήθεια φίλοι μου, αν και το προσπάθησα πολύ να νιώσω χαρούμενη, ευτυχισμένη τη μέρα της Πασχαλιάς, και θα έπρεπε ,γιατί ήμουν με την οικογένειά μου, τα παιδιά μου τα εγγόνια μου, δεν τα κατάφερα. Καταθέτω την δική μου αλήθεια πιστεύοντας ότι σίγουρα, κάπως έτσι θα νιώσατε και εσείς, αυτό το Πάσχα, στην εποχή του Πολέμου.

[Παυλίνα Μπεχράκη] 26-4 -2022

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Εμφανίσεις: 439

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

Μεγάλη Πέμπτη! Μελαγχολία κατοικεί στη ψυχή ημών
των τωρινών, για τα Θεία και και τ’ ανθρώπινα Πάθη.
Ανήσυχες σκέψεις, για το χαλεπό παρόν, και το αβέβαιο ,
σιωπηλό μέλλον, ρυτιδώνουν τον νού μας μέσα στην Άνοιξη!.
Τά λουλούδια με την απόλυτη ωραιότητα και τις μεθυστικές μυρωδιές, μας ταξιδεύουν, σ’ ευτυχισμένες στιγμές του χθές.
Τά πουλιά, ώ τα πουλιά, ελεύθερα, γελαστά, τραγουδούν
τη ζωή κι ας μοιάζει τούτες τις ώρες με ποτάμι θολό,
αιματοπότιστο, που τρέχει ,τρέχει, δίχως σταματημό………..
[Π. Μπ.] 2ι-4 -2022

Ή ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, κατά τη διδασκαλία της Εκκλησίας, αφορά, το ίδιο το σχέδιο του Θεού, και Πατέρα του, για τη σωτηρία του ανθρώπινου Γένους, όσο και τη λύτρωση, από την υπερβολικά επιβαρυμένη από αμαρτωλές καταστάσεις, και φορτία βαριά και δυσβάσταχτα, Ανθρωπότητα. Ό Σταυρός γίνεται σύμβολο δοξας! Είναι ένα σύμβολο εκρηκτικής αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο, και τις αδυναμίες του. Παρουσιάζεται ο ίδιος ο Θεός, με τη θυσία του μονογενή του ΥΙΟΎ, να γίνεται αντιπρόσωπος όλων των δυστυχισμένων του κόσμου, για να επαναφέρει μια νέα ζωή στούς ανθρώπους.

-Ό ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ, του Χριστού, φέρνει σε άμεση σχέση Θεό και άνθρωπο, με τη δυνατότητα δημιουργίας ενός νέου κόσμου, αλήθειας, δικαιοσύνης και αγάπης. Έτσι δένεται, η Σταύρωση του Χριστού με την Ανάσταση, το βαρύ κοστος, με τον ερχομό, του ίδιου του Θεού στην ανθρωπότητα, η αντικατάσταση, του πνευματικού θανάτου, από μιά αληθινή ζωή. Ό θάνατο του Χριστού, με το μεγαλύτερο μαρτύριο τη Σταύρωση, δείχνει ,πόσο ο Θεός, πονάει για τα ανθρώπινα δεινά, και την ανθρώπινη περιπέτεια, γι αυτό, προσφέρει ό,τι πιό πολύτιμο έχει τον ίδιο τον Υιό του για να τον σώσει. Η Ανάστασή του εκ νεκρών, ανοίγει σε όλους τους ανθρώπους το δρόμο ,από τον θάνατο, στην Ανάσταση, και την αιώνια ζωή. Τό Πάσχα γιορτάζεται
και βιώνεται πολύ έντονα, ως απελευθέρωση, από τα δεσμά, του θανάτου και της φθοράς.

– Όπως καταλαβαίνεις φίλε Αναγνώστη, αυτή η θεωρητική προσέγγιση, είναι η προσπάθεια εξήγησης του υπερβατικού, που το έχουμε όλοι οι άνθρωποι τόσο ανάγκη. Καί είναι μιά κατάθεση ψυχής, νιώθοντας, τη δική μου ευθύνη σαν άνθρωπος, εφ όσον επαναλαμβάνωτις ίδιες αμαρτίες που έγιναν αιτία να Σαυρωθεί ο Χριστός. Πώς είμαι ένοχος, πως τον Σταυρώνω πάλι και πάλι, επί 2022 χρόναι. Από την άλλη οφείλω να παραδεχτώ, πως μετρώντας τις αμαρτίες μου, νιώθω, πως κάτι καλό έχει συμβεί, μέσα από την αγάπη που με δίδαξε, και του αγώνα μου εναντίον του κακού. Ή αντίσταση αυτή, δεν καταθέτει ποτέ τα όπλα, και προ πάντων, ελπίζει και υπομένει. Ό Χριστιανισμός είναι η θρησκεία της αγάπης! Μετά από αυτό, ο μηδενισμός το χάος, μας φωνάζει ο Παπαδιαμάντης.

-Ή Σταύρωση του Χριστού, ο θάνατός του, δεν έδειξε μόνο σε μένα τον άνθρωπο, τη δύναμη της αμαρτίας, που καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά της, αποκάλυψε όπως προείπαμε, την αγάπη του, ΣΕ μένα τον άνθρωπο, και το πάθος μου, για τη δημιουργία, για το καλό, για το όλον. Γιά τη δημιουργία ανθρώπινης κοινωνίας, με βάση όχι τούτες και εκείνες τις προσωπικές φιλοδοξίες και υπεροψίες, αλλά ένα βαθύ αίσθημα ευθύνη, για το παρόν και το μέλλον, και μια διάθεση προσφοράς, του εαυτού μου του σαν άτομο, υπέρ των πολλών των άλλων, των συνανθρώπων μου, των συγκατοικούντων με μένα πάνω στον Πλανήτη γή που φιλοξενεί τη μικρή μου αιωνιότητα.

-Τελειώνω αυτή τη μικρή γραφή με αμέτρητες ευχές περιμένοντας την Ανάσταση με δυό γραμμές για το ύψιστο νόημα της Στάυρωσης του Χριστού μας, και της Ανάστασης που είναι Η ΑΓΑΠΗ

“Ή Βοερή αδιαφορία του Χρόνου για μένα τον άνθρωπο παρουσιάζει συχνά πυκνά, στον πηγαιμό μου, την αφανέρωτη ζοφερή αλήθεια της μικρής μου στιγμής. Μού διδάσκει, κι ‘αν έμαθα έμαθα, τη μία και μοναδική αξία! Τό θάρρος της Αγάπης!.”

[Παυλίνα Μπεχράκη!]
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

 

Η ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ Η ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΤΕΧΝΗ: ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΦΩΤΗ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

Εμφανίσεις: 448

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

Ή ΕΙΚΟΝΑ, είναι η μορφή του κόσμου τούτου, που δείχνει φανερώνει την ύπαρξη προσώπου και γεγονότων. Ή Θεολογική εικόνα, είναι το ορατό του αόρατου, όχι όμως, και τρόπος και δρόμος, για να συλληφθεί, και να ορισθεί, το αόρατο και υπερβατικό. Φανερώνει την ύπαρξη αλλά δεν περιγράφει την ουσία και τις φυσικές ιδιότητές της.

ΣΤΟ ΝΕΑΡΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ κράτος, του 19ου αιώνα, που καθημαγμένο από τον εξαντλητικό αγώναγι τhν Ελευθερία, προσπαθούσε να ορθοποδήσει και να διαμορφωθεί, έχοντας την ανάγκη tων Ευρωπαϊκών δυνάμεων, σε όλους τους τομείς και στη ζωγραφική Τέχνη. Η ζωγραφική αυτή, επιζητούσε, να “εκσυγχρονίσει”, με ό,τι αυτό σημαίνει, τη Τέχνη της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδας.

-Ό ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ ο Σπουδαίος Έλληνας ζωγράφος, ο προικισμένος με μεγάλο ,ισχυρό ταλέντο, και αγάπη για τη παράδοση, οριοθέτησε την Εκκλησιαστική ζωγραφική, της Νεοελληνικής Ελλάδας που χωρίζεται, πλέον, στην πριν από τον Κόντογλου και έπειτα από αυτόν περίοδο. Ζωγράφος με βαθειά γνώση των Ευρωπαϊκών κινημάτων, λόγω της μαθητείας του στα κέντρα τέχνης της Ευρώπης, αλλά και με βαθειά συνείδηση, των διαχρονικών στοιχείων της Ελληνικής ζωγραφικής, και της αδιάκοπης συνέχειάς της, και άνθρωπος με αταλάντευτή ζωντανή πίστη, στον Τριαδικό Θεό, της Όρθόδοξης Εκκλησίας, και σε όλη τη παράδοσή της, αφοσιωμένος, όσο κανείς άλλος, οραματίσθηκε και πέτυχε, την αλλαγή στην εκκλησιαστική ζωγραφική, με το προσωπικό έργο του,καθώς και με τη διδαχή,σε πολλούς μαθητές.

-Ο ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ, δεν έχει συνείδηση Ιστορικού, αλλά συνεχιστού της παράδοσης. Διαμόρφωσε γενιές ζωγράφων,-Αγιογράφων, της Εκκλησίας είτε με τη προφορική του διδασκαλία, είτε με τη γραφή του, καθώς ήταν και Συγγραφέας. Ό παλαιότερος μαθητής του, είναι ο Γιάννης Τσαρούχης, [1919-1989] που σπούδασε κοντά στον Κόντογλου, όχι για να γίνει Αγιογράφος, αλλά για να ανακαλύψει τα μυστικά της Βυζαντινής ζωγραφικής, και να τα αξιοποιήσει στο θαυμαστό έργο του. Ό επίσης Σπουδαίος υπερρεαλιστής ζωγράφος και Ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος, [1910-1085] είναι ο άλλος της πρώτης ομάδας ,που μαθαίνει όπως και ο Τσαρούχης, τη Βυζαντινή Τέχνη, ως τεχνική και τεχνοτροπία, και δεν ξέχασε ποτέ, το ζωγραφικό του ξεκίνημα, παρ ότι παραδόθηκε στον υπερρεαλισμό. Καθοριστική ή παρουσία των πολλών και σπουδαίων μαθητών του, στη μεταπολεμική Εκκλησιαστική ζωγραφική, όπως γνωρίζουμε, και βλέπουμε μέχρι σήμερα.

-Ό Κόντογλου επέβαλε με τη δύναμη, και το ταλέντο του, τη θεολογική ζωγραφική, της Ελληνικής παράδοσης, της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Τό αίτημα της, ήταν πάντα, η ταύτιση, μορφής και περιεχομένου, αισθητικής, και θεολογίας. Αλλά αυτή η ταύτιση, δεν είναι μόνο έργο του ζωγράφου. Έίναι όλης της Εκκλησίας, και έτσι παραμένει μέχρι τις μέρες μας, και θα είναι διαχρονικό και επίκαιρο συγχρόνως.

[Από το εικονιζόμενο βιβλίο μου]

ΜΙΑ ΚΟΙΝΟΠΟΛΙΤΕΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΙΑ [Συνέχεια από το προηγούμενο]

Εμφανίσεις: 423

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

ΦΙΛΟΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΩΡΑΙΟΤΗΤΟΣ ΟΙ ΑΘΩΝΙΤΕΣ ΜΟΝΑΧΟΙ.

Φιλόκαλοι και εραστές της ωραιότητος οι Αθωνίτες Μοναχοί φυλάττουν με ευσέβεια, ό,τι παλαιό και καλό κληρονόμησαν. Σάν άξιοι επίγονοι, εκτιμούν, και τιμούν, τον μόχθο των αρχαίων προγόνων τους. Πλείστες όσες παραστάσεις περίτεχνες τοιχογραφιών, που κοσμούν τις Εκκλησιές, και τα εσωτερικά των Ιερών Μονών, μαρτυρούν του λόγου το αληθές, όπου αρχαίοι σοφοί, με ειλητήρια και στέμμα στη κεφαλή, αναγορευμένοι “Προφήτες” του σύμπαντος Κόσμου ως την αιωνιότητα, ενταγμένοι στη νέα Θρησκεία, με τον υπέροχο τον αληθινό, τον ιερό λόγο.

-Ό Ιερός Λόγος ως ξεχωριστή σημασία της Ορθοδοξίας, εξ αρχής απετέλεσε μαζί με την εικονογραφία, μεγάλη αξία. Με τη μορφή Κώδικα βιβλιοχειρογράφου, εις περγαμηνή, πολυτελές εικονογραφημένο καλλιτέχνημα, μοναδικής ωραιότητος, δια χειρός καλλιγράφων, με Θεϊκό λόγο, διδακτικό, και εικόνες που καλούσαν σε περισυλλογή, εξελίχθηκε μέχρι την ανακάλυψη της τέχνης της τυπογραφίας, σε αντίθεση με την αγιογραφία, και τοιχογραφία, που ανθεί μέχρι σήμερα, και αποτελεί ρέον ύδωρ ζωογόνο, για τη ζωή στό Ιερό Βουνό.

Περιβόλι της Παναγιάς ονομάστηκε, αυτός ο ιδιόρυθμος Τόπος, για τη Παρθενική του υπόσταση, αγιότητα, και ωραιότητα, που κόβη τον ανασασμό. Λουλουδιασμένος, δεντρόφυτος, πολυτραγουδισμένος, με των αηδονιών τη γλυκολαλιά ζηλευτός, και ζηλεμένος, προστατευμένος, από τη πρώτη στιγμή της Δημιουργίας, μέχρι σήμερα <κατά δύναμιν από την απληστία, και την έμφυτη καταστροφική των ανθρώπων μανία. Παρά των κατά καιρούς, κοσμική παρουσία, και της των βαρβάρων επιδρομές, ελαιώνες, αμπελώνες, λεπτοκαριώνες, δασωμένες πλαγιές, τεχνιτά ρυάκια, και λίμνες, σκιερά μονοπάτια, κρεμαστοί κήποι, λιθόστρωτα καλντερίμια, όπου περιδιαβαίνουν ασκητές, ταξιδευτές, προσκυνητές, που συχνά πυκνά ,είναι σαν ν'αγρυκούν, τον Ίσκιο της Δέσποινας των Αγγέλων Παναγιάς, ν'άλαφροπατεί!

-Με διάκριση, σεβασμό και αγάπη, ο Μοναχός, στο Άγιον Όρος, με την άσκησή του δημιουργεί, τη πιό αρμονική σχέση, μεταξύ ανθρώπου κι φυσικού περιβάλλοντος. Συναισθάνεται βαθειά, μέσα του, ότι είναι εξουσιαστής, και κυρίαρχος της Φύσης, αλλά και ο Ιερέας, της δημιουργίας, ο λειτουργός της, και έχει ευθύνη και χρέος, να την υψώνει μπροστά στον δημιουργό. Στόν Αθωνα, το περιβόλι της Παναγιάς, οι Μοναχοί, ευχαριστούν θερμά τον Θεό, για κάθε δωρεά και ευλογία, σεβόμενοι τη κτίση

[Παυλίνα Μπεχράκη]

Από το εικονιζόμενο βιβλίο μου εκδ. 2019. Σημ. Τά εικονιχόμενα χαρακτικά είναι του Σπουδαίου Έλληνα Χαράκτη Λυκούργου Κογεβίνα

[ΣΥΛΛΟΓΗ ΜΠΕΧΡΑΚΗ]