ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΜΟΥ ΠΟΙΗΤΕΣ: ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ [1864-1951]

Εμφανίσεις: 133

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

“Ήταν ο Ποιητής ετούτος, από το γένος των αετών!
Μέ το πρώτο πέταγμα των φτερών του, έφθασε στη κορυφή”

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ [Αναφορά στον Γκρέκο]

Γενέθλιος τόπος του Τρανού Ποιητή η Λευκάδα, γόνος μεγάλης Οικογένειας που μετρούσε ήρωες, αγωνιστές του 1821,και Πολιτικούς. Ή Ποίηση του Σολωμού και του Λευκαδίτη Βαλαωρίτη, μαζί με την απόλυτη ομορφιά της γενέθλιας γής, έπαιξαν μεγάλο ρόλο στον πηγαιμό του, στο Οικουμενικό τοπίο του Πνεύματος. Ήδη από το 1902 δημοσίευσε τα πρώτα του Ποιήματα, στα περιοδικά της εποχής, τά οποία δεν τα συμπεριλαμβάνει στη συγκεντρωτική έκδοση, του Ποιητικού του έργου. Τον Αύγουστο του 1906 συναντά τη εύπορη Αμερικανίδα Εύα Πάλμερ, που έγινε για χρόνια η πιστή του συντρόφισσα, δίνοντάς του απλόχερα την αγάπη της ,με όλες τις τις δυνάμεις ψυχικές, πνευματικές οικονομικές. Εκτίσαν το πανέμορφο σπίτι τους, που κοσμεί συντηρημένο τη Κορινθιακή Γή, και που γίνεται και επίκεντρο της δράσης τους, στην αγαπημένη ΣΥΚΙΑ, όπου και έζησε μέχρι τον θάνατό του, μετά τον χωρισμό του από την Εύα ,με τη δεύτερη σύζυγό του την Άννα, μιά σπουδαία γυναίκα, που είχα τη τύχη να τη γνωρίσω, προσωπικά.

-Ο ΤΡΑΝΟΣ αυτός Ποιητής, βαθύς γνώστης της τρισχιλιόχρονης Ελληνικής Παράδοσης, λάτρης της ωραιότητας, της φίλτατης Πατρίδας, άφησε μοναδικά Πνευματικά θησαυρίσματα, με φορείς, τους Ομηρικούς, Ορφικούς, Πλατωνικούς, Αθηναϊκούς, Σπαρτιατικούς κόσμους, και χρόνους. Ή αίσθηση της ζωής κυριαρχεί αρμονικά, στους υπέροχους λυρικούς, Ορφικούς στίχους του, δεμένη με κοσμοθεωρίες, και υπερβάσεις, που έδρασαν ως εντολείς, μιας ενιαίας διαδικασίας, βασισμένης σε βιώματα, προσωπικά, και του Λαού, αλλά και στη διδαχή, και στην έρευνα, τη μελέτη, φαινομένων και αναφορών, που αφορούν την αρχή και το τέλος της υπαρκτής ζωής. Τήν ανατολή και τη δύση της.

-ΛΑΤΡΗΣ του Ελληνικού τοπίου, συνομιλητής με τον αρχαίο και νέο κόσμο, τη Λαϊκή παράδοση, με μιά ένταση, φωτιά αναφτή, θέρμανε τη ψυχή του Νεότερου Ελληνισμού, προσδιόρισε την Ελληνικότητα, και με περηφάνεια τη παρέδωσε στους Ποιητές του 30 που αποδέχθηκαν με τη σειρά τους, της Πατρίδας
τα λάθη και τα πάθη, αλλά και τα θαύματά της! Όραματιστής Μέγας της συμφιλίωσης των Ανθρώπων, κάτω από έναν γαλήνιο, κυανό ουρανό του Πλανήτη γη, όρισε σαν τόπο συνάντησης, το αρχαίο αμφικτιωνικό κέντρο των Δελφών, κάνοντας το όνειρό του πραγματικότητα.

-Η ΔΕΛΦΙΚΗ ΙΔΕΑ που είναι η ψυχή και η σκέψη του Ελληνισμού, του έδωσε το χρίσμα του Μεγάλου Ποιητή, και του Σπουδαίου Έλληνα Πατριώτη, έτσι που ταξίδεψε την Ελλάδα, έως της γης την άκρη, παίρνοντας θρυλικές διαστάσεις το όνομά του, από τα πνευματικά περάσματά του, μαζί με την αγαπημένη μου Εύα, από τους Δελφούς, στην Ολυμπία, τη Σαλαμίνα, και στα Πνευματικά κέντρα των μεγαλουπόλεων. Ή Ποίησή του σαν κραυγή, με τη μορφή του ρυθμισμένου λόγου, έφθασε σ’ όλη την Οικουμένη.

-Η Πολιτεία αδιάφορη, τον άφησε αβοήθητο, και η βύθιση από την επιφάνεια της Δελφικής ιδέας, του οράματός του, λύπησε βαθειά τον Τρανό Ποιητή. Ξαναβρήκε όμως, τον ρυθμό, την αρμονία στη ζωή του, μέσα από τη Ποίησή του, που τον ύψωσε ως του ήλου τα μέρη.

-ΈΖΗΣΕ μιά ζωή απροσκύνητη, γιομάτη έρωτα ιδιομορφία, μυστήριο και δημιουργία, με πλήρη γνώση, του προορισμού της Ποίησης, και του δικού του ρόλου ως Ποιητή, εμπνέει με τους ρωμαλαίους στίχους του, συνεπαίρνει, εμψυχώνει εκθειάζει τους Έλληνες, αγωνιστές του Αλβανικού μετώπου. Μέσα στη βαρβαρότητα της Γερμανικής Κατοχής, που σκόρπισε τον πόνο και τον θάνατο στο τόπο του, μάχεται με το σπαθί της Ποίησης στο χέρι, με ορμή, σαν μανιασμένη θάλασσα, πληρώνοντας φόρο τιμής στη δύστυχη Πατρίδα.

-Ο ΘΑΝΑΤΟΣ του Παλαμά, η παρουσία του, και το ποίημά του-ύμνος για τον νεκρό Ποιητή, συγκλόνισε τον σκλαβωμένο, Έλληνα Λαό. Αποκαμένος ο Ποιητής μας από τη θλίψη, γι’ αυτά που βρήκαν τη Πατρίδα, μετά το τέλος του Πολέμου, Τα Δεκεμβριανά, ο αδελφοκτόνος σπαραγμός, η υπαταγή, στους μασκαρεμένους φίλους, η αδιαλλαξία, αδικαίωτος, μετέωρος, αόρατος, από τους τότε κρατούντες, στερούμενος τιμές, που δικαιούταν, φτωχός, ανύμπορος, αυτός ο Γίγαντας του Λόγου, ο Εθνικός μας Ποιητής, αναμετάξυ Σολωμού, Παλαμά, και Καβάφη, “φεύγει” μια μικρή στιγμή του ηλιογέννητου Καλοκαιριού, τον Ιούνιο του 1951.

[Παυλίνα Μπεχράκη]

Από το εικονιζόμενο βιβλίο μου

Εικαστικός, Συγγραφέας, Ποιήτρια

ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΙΖΕΙ!!!!!!!! ΤΙΜΗΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ Η ΚΑΛΛΙΣΤΗ ΠΑΣΩΝ ΣΜΥΡΝΗ [Στράβων]

Εμφανίσεις: 130

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

Χάθηκε ακόμα και ο ίσκιος της,μας λέει ο Ποιητής μας.
Τη χάσαν, οι Θεοί της, και ο Ελληνισμός. Μά δεν θα ξεχαστεί
ποτέ, προστατευμένη κάτω απ’ της Μνημοσύνης τα φτερά.
Είναι η φορεσιά της φήμης της ομορφοκεντημένη, με λέξεις
μαγικές, πολύτιμες, και μαργαριταρένιες απ΄ τους τρανούς της Ποίησης, κι’ από της Ανθρωπότητος την Ιστορία!

Αγαπημένε μου Αναγνώστη,
Σ’ΑΥΤΗ τη μικρή γραφή, μετακινώντας άλλους καιρούς, κατά πως λέει ο Ποιητής, και με μπροστάρη, τον σιγανό ήχο της Μνημοσύνης, θα πάμε στη Σμύρνη, την ομορφότερη κόρη της Ελληνικής Ιωνίας. Της χαμένης για πάντα, της αλησμόνητης, της φυλαγμένης στα μέσα μέρη της καρδιάς του όπου γης Ελληνισμού, της Ιστορίας της ανθρωπότητας, έτσι που η Μάνα γή, δείχνει αλλά και κρύβει ζηλότυπα μέσα στα σπλάχνα της, τις μαρτυρίες, ότι εκεί, στη Πολιτεία του Ήλου, έζησαν και δημιούργησαν οι Έλληνες, που κάποια κακή στιγμή, ξεριζώθηκαν. Όσοι ήλθαν στην Ελλάδα, για να μιλήσουμε για τα δικά μας, έφεραν μαζί τους το πολυτιμότερο. Την Ελληνική ψυχή και σκέψη, την αρχοντιά, την αξιοσύνη, τη λεβεντιά,
την ωραιότητα!

-ΘΑ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΟΥΜΕ άλλους καιρούς, κατά πως μας λέει ο Νομπελίστας Ποιητής μας, Γιώργος Σεφέρης, που ήλθε και αυτός προσφυγόπουλο, στην Ελλάδα, που τη τίμησε, και τιμήθηκε, για να περπατήσουμε στους δρόμους και τα σοκάκια της, της όμορφης και μεγάλης, “καλεί και μεγέθει”, όπως την αναφέρουν οι επιγραφές, πρίν η πύρινη μάγισσα τη καταπιεί, και γίνει στάχτη, και την αφανίσει η μανία της Βαρβαρότητας, με αποτέλεσμα να μην έχει μείνει τίποτα να τη θυμίζει. Είναι μας λέει ο Σμυρνιός Ποιητής, “όπως αν τύχει και μπείς μια νύχτα στη Πολιτεία που σ’ ανάθρεψε, και έπειτα συθέμελα τη χάλασαν, και τη ξανάχτισαν, και παλεύεις να μετακινήσεις άλλους καιρούς, για να ξαναβρεθείς”.

ΦΑΡΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ Η ΣΜΥΡΝΗ
Γράπτές μαρτυρίες Σπουδαίων Σμυρναίων Σοφών
μάς πληροφορούν, πως κείνους τους αλλοτινούς καιρούς,
ή Τρανή Πολιτεία, φάρος μοναδικός της καθ’ ημάς Ανατολής,
Φώτιζε το τοπίο της, και του Πολιτισμού, τα νάματα τα θαύματα, της Ελληνικής ψυχής και σκέψης, ίδιος ο ήλιος!
Εκεί στης ωραιότητος τη γη, Έλληνες Θεοί, Σοφοί και,
εκλεκτοί της Μούσας κατοικούσαν!

ΠΙΘΑΝΗ ΠΑΤΡΙΣ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ Η ΣΜΥΡΝΗ
Πιθανή Πατρίς του Ομήρου η Σμύρνη,
Αξιόπιστος μάρτυρας ό ίδιος ο παταμός Μέλης,
που τον βάφτισε, που πήρε τ’ όνομά του,
κι’ αυτός με τη σειρά του, τόν τίμησε, τον δόξασε.
Ή παράδοση μας πληροφορεί, πως εκεί,
στον μοσχοβολημένο τόπο, κάτω απ’ τη σκιά
των πανύψηλων δέντρων, δίπλα σε μια σπηλιά,
συντροφευμένος απο των πουλιών τη γλυκολαλιά,
στης Μούσας την αγκαλιά, ο Όμηρος, ο Μελησογενής,
έγραψε τον πιό Σπουδαίο Λόγο! Τήν Ιλιάδα!

ΜΟΙΑΖΕΙ Η ΣΜΥΡΝΗ ΜΕ ΑΓΓΕΙΟ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟ
Μοιάζει ή Σμύρνη με αγγείο αρχαιοελληνικό,
πλασμένο από Όλύμπιου Θεοιύ το χέρι, με αγάπη,
,ζωγραφισμένο, μ’ατόφιο μάλαμα, του Ελληνισμού
οι ομορφιές, για να μείνει, στη μνήμη του, όσο
χτυπάει καρδιά του, και όσο ζεί η Ελληνική, σκέψη
και ψυχή, στης ανθρωπότητας τον πηγαιμό.!

-Η ΣΜΥΡΝΗ ή ομορφότερη Ελληνίδα Κόρη της Ανατολής, μετράει χιλιάδες χρόνια ζωής. Χαλάστηκε, και κτίστηκε ξανά, από τους κατά καιρούς κατακτητές, Γενουάες, Ιππότες και Βαρβάρους Οθωμανούς Τούρκους. Στων τελευταίων τα χέρια, έμεινε για αιώνες, μέχρι τη μέρα, της απελευθέρωσης, από τον Ελληνικό Στρατό στις 2 Μαΐου του 2019.Μόνο που αυτό το θαύμα, κράτησε τόσο λίγο. Τρία χρόνια μετά η πανέμορφη Σμύρνη βάδισε στο πιό φρικτό μαρτύριο, έτσι που, παραδόθηκε στη μανία της φωτιάς κιάγινε στάχτη, και στης βαρβαρότητας, τη μανία. Όμως για τον όπου γης Ελληνισμό μένει ολοζώντανη, προστατετυμένη κάτω από της Μνημοσύνης τα φτερά!

[Παυλίνα Μπεχράκη]

Εικαστικός, Συγγραφέας, Ποιήτρια

Από το εικονιζόμενο βιβλίο μου

ΑΡΧΑΙΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΠΑΤΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΓΗ ΤΗΣ ΩΡΑΙΟΤΗΤΑΣ ΑΘΗΝΑ. Συνέχεια από το προηγούμενο [ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ]

Εμφανίσεις: 133

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

ΜΕΤΑ τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, [323 π.Χ.] έγινε πεδίο μάχης των διαδόχων, η Αθήνα. Όι συνεχείς πόλεμοι, κατάστρεψαν τις γύρω περιοχές, και στούς Ελληνιστικούς χρόνους, κυρίως στον 2ο π.Χ. αιώνα, παρουσιάζεται μιά ανασυγκρότηση της Πόλης, που οφείλεται στο ενδιαφέρον των Κατακτητών Ρωμαίων, που οικοδομούν κτίρια, προσπαθώντας να διατηρήσουν την Αθηναϊκή δόξα. [Ολυμπιείο, Στοά Ευμένους, Στοά Αττάλου, Γυμνάσιο Διογένη, και Πτολεμαίων]

-ΌΠΩΣ μας λέει ο Ποιητής Οράτιος, “Ή νικημένη Ελλάδα, υπέταξε τον αγέρωχο Κατακτητή, φέροντας τις Τέχνες, στον αγροίκο Λάτιο”. Στην εποχή του Ανδριανού η Αθήνα επεκτείνεται προς τα ανατολικά. Ή Πύλη του Ανδριανού, αποτέλεσε το τα όρια ανάμεσα στη παλιά και τη νέα Πόλη. Ή παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η παρακμή της παλαιάς θρησκείας, και η εδραίωση του Χριστιανισμού, οδήγησαν σταθερά στον αφανισμό της Τιμημένης Πόλης. Μετά τον 4ο μ.Χ. αιώνα ,οι Αθηναίοι απόκτησαν ξανά δραστηριότητες, χάρη στις ονομαστές Φιλοσοφικές Σχολές. Ή Αθήνα, επεκτάθηκε ώς τα τείχη της Κλασικής Πόλης, όπως τα ανασκαφικά ευρήματα μας πληροφορούν. Με το διάταγμα όμως του Ιουστινιανού, για τη κατάργηση των Φιλοσοφικών Σχολών, η Αθήνα μετατράπηκε σε μια μικρή Επαρχιακή πόλη, και τίποτα δεν θύμιζε πιά το ένδοξο παρελθόν της

-ΠΡΟΧΩΡΩΝΤΑΣ, τρέχοντας, πάνω στη γη του αιώνιου χρόνου, ατενίζουμε την Αθήνα του 1935, μέσα από τα χρονικά μαρτυρίες των Περιηγητών, και των πρώτων φωτογράφων. Στην Περίοδο της Τουρκοκρατίας απογυμνώθηκαν τα μνημεία της, κλάπηκαν τα πάντα. Ή Αθήνα με την ίδρυση του νέου Ελληνικού Κράτους, επελέγη τελικά για Πρωτεύουσα. Μάρτυρες λοιπόν αδιάψευστοι, των πρώτων χρόνων της δημιουργίας της νέας Αθήνας, που ξεπήδησε από τα συντρίμμια, της πολύχρονης σκλαβιάς, και της Ελληνικής Επανάστασης είναι οι φωτογραφίες των Ελλήνων και ξένων φωτογράφων, που σε συνδυασμό, με τις γραπτές μαρτυρίες, διέσωσαν μοναδικά στοιχεία, ένα κομμάτι των οποίων, συνεχίζει με τη σημερινή πραγματικότητα.

-ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ λοιπόν να έχουμε στον νού μας όπως προείπαμε, μια Πόλη, με περιορισμένη έκταση, στα βόρεια κυρίως της Ακρόπολης, που ανακηρύχθηκε Πρωτεύουσα, μετά την πρώτη επιλογή, που ήταν το Ναύπλιο, χάρη της Ιστορίας, και των μνημείων της, με την ελπίδα πως θα γίνει και πάλι, εξ ίσου λαμπρή με το παρελθόν της. Πρωταρχικό μέλημα των Αρχιτεκτόνων, Σταμάτη Κλεάνθη, και Eduart Shaubert, ήταν η αρμονική συνύπαρξη, του παρελθόντος, και του παρόντος. Τά αρχαία μνημεία στα βόρεια και βορειανατολικά της Ακρόπολης, ξεπρόβαλαν περήφανα, αν και γυμνά, μέσα από τα νέα κτίσματα, και από την νοτιοανατολική πλευρά, επίσης, απομονωμένα, δεσπόζουν το Ολυμπιείο, και η Πύλη του Ανδριανού, που χωρίζουν νοητά την Αθήνα στα δύο κατά κάποιο τρόπο.

-Ή ΝΕΑ ΑΘΗΝΑ, αναδύθηκε ως από θαύμα, και έλαμψε, κάτω από τον λαμπρό Αττικό ούρανό, απλωμένη, μέσα σε ένα υπέροχο δεντρόφυτο τοπίο-λεκανοπέδιο. Κτισμένη σύμφωνα με τις αρχές του Ρομαντισμού, και του Κλασικισμού, ενός ρυθμού, που επικράτησε στην Ευρώπη, και σε όλο τον Κόσμο, για έναν ολόκληρο αιώνα, από τα μέσα του 18ου, με δημόσια υπέρλαμπρα κτίρια, δημόσια και ιδιωτικά, πανέμορφα αρχοντικά, δίπλα σε βυζαντινές Εκκλησιές του 11ου και 12ου αιώνα, χαρακτηρίστηκε ως η ωραιότερη Πόλη Ανατολής και Δύσης.

-ΣΗΜΕΡΑ η Ελλάδα, αναζητάει τους λόγους της παραμορφωμένης οικοδομικής της Ιστορίας, και μοιάζει, απορημένη. Είναι ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα, που δημιουργεί από τη μιά ευθύνη, και από την άλλη κατανόηση. Δείχνοντας την Αθήνα, άλλοτε λαμπρή, και άλλοτε παραμορφωμένη, συνειδητοποιούμε, και
καταλήγουμε στο συμπέρασμα, πως η Πόλη αυτή η Ιστορημένη, η Δοξασμένη, είναι και πάλι η διάσταση, της συλλογικής υπόστασής της. Είναι μιά σύγχρονη πανέμορφη Ευρωπαϊκή μεγαλούπολη, με ιδιόμορφα χαρακτηριστικά θετικά, αλλά και αρνητικά. Ή απόλυτη ωραιότητά της, σε μεγάλη έκταση, η λαμπρότητά της, η ανθρωπιά της, όμως, και να σταθούμε στα θετικά που είναι τα περισσότερα, απαιτούν, από όλους μας σεβασμό και αγάπη απόλυτη. Έτσι μόνο, η αίγλη της θα είναι και όλων ημών των Ελλήνων αίγλη!

ΘΑ τελειώσω αυτό το σύντομο κεφάλαιο του βιβλίου μου αναφορά στην Αθήνα, προβληματισμένη για τις αμέτρητες πυρκαγιές που βασανίζουν το Αττικό τοπίο, και την ίδια την Αθήνα, που έχει υποστεί τα τελευταία χρόνια, επισημαίνοντας τον κίνδυνο που ελλοχεύει, απειλητικός, με ό,τι αυτό σημαίνει !

Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΘΡΗΝΟΥ ΤΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ ΤΟΠΙΟΥ
Αττική γή ευλογημένη, μάνα της ομορφιάς,
της αρμονίας, μήτρα Θεών, της Αθηνάς,
του Απόλλωνα της Αφροδίτης! Φύλαξες
στον χρόνο ρυθμούς, Ορφικής μελωδίας
π’ αντιλαλούσε αιώνες στις πλαγιές, σο πέλαγος
και στις πεδιάδες σου απ’ άκρη σ’ άκρη.!
Σήμερα ακούγεται λυπητερός ο ήχος
της φωνής σου, όταν μαυρίζει ο Ουρανός,
απ’ την οργή της Κόκκινης της Μάγισσας,
που λαμπαδιάζει, πρόθυμη να σε καταπιεί
απ’ τη ζήλια της, και πέφτει γύρω σου
σκοτάδι. Το πιό φρικτό και φοβικό σκοτάδι.

[Παυλίνα Μπεχράκη]

Εικαστικός Συγγραφέας Ποιήτρια

ΑΡΧΑΙΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΠΑΤΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΓΗ ΤΗΣ ΩΡΑΙΟΤΗΤΑΣ ΑΘΗΝΑ [Συνέχεια από το προηγούμενο]

Εμφανίσεις: 199

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Αθάνατη Πόλη των Θεών, και των Σοφών.
Σύμβολο αιώνιο του κάλλους και της Δημοκρατίας.
Μοναδική Αρχόντισσα στου Περικλέους τους χρόνους
με του Φειδία τα μαγικά τα χέρια στολισμένη,
του Πλάτωνα, του Σοφοκλή, του Ευριπίδη, του Σωκράτη
και πλήθος άλλων Σοφών ανδρών, γενέθλια γη!
Περπατώ σήμερα στους δρόμους με τα ονόματα
τα Ιστορημένα, και σε κοιτάζω με της ψυχής τα μάτια μου
τα χορτασμένα, απ’ όσα έζησες, και έδωσες, στην οικουμένη,
κι’ ωσάν Θεά, υψώνομαι εγώ, μια ταπεινή Ελληνίδα,
με της φαντασίας, τη δύναμη, ως του Ολύμπου τα μέρη.
Πετάω, μέσα στον Ουρανό του ήλιου και του ανέμου,
όπου δοξαστικός ο ήχος της φωνής σου, ραγίζει τ’ άγιο χώμα σου,
και η Ιστορία η αθάνατη, η δοξασμένη, είναι και πάλι εδώ,
κάτω από τον ίδιο ουρανό, κι ό Παρθενώνας, το Μουσείο σου,
με κάποια από τα θησαυρίσματά σου, έτσι που η άγνοια του Ραγιά, κι’ η απληστία η αδιαφορία του βάρβαρου κατακτητή
τα πιο πολλά, είναι ξενητεμένα και με υπομονή προσμένουν
από τη νέα Ελλάδα, μια διαταγή ωραία, και να γυρίσουν, πίσω!!
[Π.Μπ]

ΙΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟΥ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑ
Ή ΑΘΗΝΑ στους πρώτους χρόνους, χωριζόταν σε δυό τομείς. Τήν Ακρόπολη, που ονομαζόταν Πόλη, και τη κάτω Πόλη το [Άστι],που περιελάμβανε την αγορά και τις κατοικίες. Στίς αρχές του 7ου αιώνα, η Αριστοκρατία, ήταν πανίσχυρη, και οι Πολίτες σε άθλια κατάσταση. Οί πολιτικές μεταβολές κατά τη διάρκεια του 7ου αιώνα, η αναθεώρηση των νόμων, και του πολιτεύματος, με όφελος των κατώτερων τάξεων, οδήγησαν σταθερά στην εγκαθίδρυση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας.

ΣΤΑΘΜΟ για την Ιστορία της Σπουδαίας Πόλης αλλά και ολάκερης της Ανθρωπότητας, όπως έδειξαν τα πράγματα, αποτελεί ο 6ος αιώνας, που οι κατώτερες τάξεις, συμμετέχουν ενεργά στη βουλή των 400,και στην Εκκλησία του Δήμου, και τη συνέλευση των Πολιτών. Τό Αθηναϊκό Κράτος γίνεται ισχυρό, η Πόλη επεκτείνεται, και η νέα Αγορά του Σόλωνα ιδρύεται στον Κολωνό. Η προσάρτηση της Σαλαμίνας, και της Ελευσίνας δυνάμωσε ακόμα περισσότερο το Αθηναϊκό Κράτος!

ΜΕ ΤΙΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ του Κλεισθένη, θεμελιώνεται στην Αθήνα, το καθαρό Δημοκρατικό Πολίτευμα, που εξασφαλίζει σε όλους τους Ελεύθερους Αθηναίους, την ισότητα, και την ελευθερία. Ή εκπροσώπηση, του Λαού στη Βουλή, και την Εκκλησία του Δήμου, επιτεύχθηκε με την κατανομή των Πολιτών, σε 10 Φυλές. Εκτός από τους ελεύθερους Αθηναίους, υπήρχαν οι μέτοικοι, ζωτικά μέλη, της Κοινωνίας, και οι ιδιωτικοί και δημόσιοι δούλοι.

Ο ΠΕΜΠΤΟΣ ΑΙΩΝΑΣ αρχίζει με την απειλή των Περσών.
Οί Αθηναίοι, αποκρούουν νικηφόρα, τους Πέρσες στον Μαραθώνα, το [480 πΧ], με τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, και τη μάχη στις Πλαταιές [470 π.Χ.]. Όμως η Περσική εισβολή άφησε την Αθήνα καταστραμμένη και ερειπωμένη, την οποία οι Αθηναίοι ξαναχτίζουν, και τη μετατρέπουν σε μιά μεγάλη ναυτική δύναμη! Ο Θεμιστοκλής, ό Αριστείδης, ο Κίμων, και ο Περικλής ήταν οι Μεγάλοι Πολιτικοί Ηγέτες της Αθήνας.

ΣΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ ΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ.
Ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ ήταν ο εμπνευστής, ενός θαύματος, όχι μόνο της Κλασσικής Αρχαιότητας, μόνο της Αρχιτεκτονικής μορφής της, αλλά και της Ιστορικής συνθήκης, μέσα στην οποία διαμορφώθηκαν ο Παρθενώνας, τα Προπύλαια, ο Ναός της Απτέρου Νίκης, και το Ερέχθειο, που συνθέτουν με μνημειώδη τρόπο, τη νέα μορφή της Αθήνας.

Ο ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΟΣ Πόλεμος, [431-404 π.Χ.] έφερε νικήτρια τη Σπάρτη. Η ανασυγκρότηση της Αθήνας, μετά το τέλος του πολέμου, έρχεται πρόσκαιρή, έτσι που τον 4ο αιώνα, οι Μακεδόνες πρωταγωνιστούν στον Ελληνικό χώρο μετά τη νίκη του Φιλίππου στη Χαιρώνεια το{ 338πΧ.} οι Αθηναίοι οχύρωσαν τη Πόλη τους, και έφτιαξαν νέα μνημεία, που φανερώνουν την εκ νέου Πνευματική άνθιση της δοξασμένης Πόλης [Οί Στοές, το Στάδιο, το Διονυσιακό Θέατρο, και η διαρρύθμιση της Πνύκας, το μνημείο του Λυσικράτη κ.α. …………ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ]

ΑΡΧΑΙΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΠΑΤΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΓΗ ΤΗΣ ΩΡΑΙΟΤΗΤΑΣ: Η ΙΣΤΟΡΗΜΕΝΗ ΑΤΤΙΚΗ ΓΗ! ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑ

Εμφανίσεις: 201

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

Φίλε Αναγνώστη

ΈΛΑ του Μυκηνανα περπατήσουμε μαζί στην Ιστορημένη Αττική γη, όπου κατά πως οι αρχαίοι Ιστορικοί, Θουκιδίδης, και Πλούταρχος, μας πληροφορούν, αποδίδοντας στον Θησέα, το μεγάλο επίτευγμα, της συνοίκησης, όλων των Αττικών Πόλεων, κάτω από τη κεντρική εξουσία τής ΑΘΗΝΑΣ! Ή πανέμορφη μορφή της Σπουδαιότερης Πόλης Ανατολής και Δύσης, όπως είναι σχεδιασμένη, [Τά δημόσια κτήρια, οι κατοικίες, τα ιερά, οι βωμοί], είναι αυτή ακριβώς, που εκφράζει τη ποιότητα, της υπαρκτής ζωής της, πάνω στη γη του χρόνου. Περιέχει και παράγει, και εικονογραφεί, την ιστορική της εξέλιξη, ενσαρκώνει τα δημοκρατικά ιδεώδη, παράγει το δικό της Σύμπαν, ένα Σύμπαν, μέσα στο οποίο, κατοικεί, εκφράζεται και ζεί ο Άνθρωπος. Ή μορφή της, βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση, με τις πολιτικές μεταβολές, οι οποίες οδήγησαν και θέσπισαν, για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία, της ανθρωπότητας, την εφαρμογή της Δημοκρατίας, και τη συμμετοχή των πολιτών στα κοινά!

-Οί ΝΑΟΙ και α δημόσια κτήρια για το Αρχαίο Αθήναί, αποτελούν τον κοινό χώρο, στον οποίο προσφέρει αλλά και μετέχει. Είναι η ενσάρκωση, των δημοκρατικών του ιδεωδών, η πατρογονική του κληρονομιά, η προσωπική του δημιουργία, ή υλική αίγλη της Πόλης, που είναι και δική του αίγλη. Ό αρχαίος Αθηναίος, είναι εραστής της Πόλης, κατά την έκφραση του Περικλή, στον [ΕΠΙΤΑΦΙΟ]. Στά δημόσια κτήρια, στεγάζει τη θρησκευτική του Πίστη, αλλά και τους θεσμούς, και τις λειτουργίες της Δημοκρατίας, που του επιτρέπει να εκλέγει, να νομοθετεί, να δικάζει. Ή Αγορά πυρήνας της Δημόσιας ζωής του, του δίνει την ευκαιρία, να κρίνει, να αποφασίζει, να παρακολουθεί, τα θαυμαστά έργα, της Φιλοσοφίας, της Επιστήμης, και της Τέχνης, και να συμμετέχει κατά δύναμιν, στη άνοδο, του πολιτιστικού του επιπέδου, σ’ αυτή τη θαυμαστή Πόλη, που έμελλε να σημαδέψει καθοριστικά την εξέλιξη της Ευρώπης και μέσα από αυτή ολάκερης της ανθρωπότητας.

-ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΓΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ Οί πρώτοι κάτοικοι της Αθήνας εγκαταστάθηκαν πάνω ,και γύρω από την Ακρόπολη, και κοντά στον Ιλισσό, στον λόφο του Ολυμπιείου, στη τελευταία περίοδο της εποχής του Λίθου, [3200-3000 π.Χ.]. Κατά την επόμενη εποχή του χαλκού, οι προϊστορικοί Έλληνες [Πελασγοί της Αττικής] εγκαταστάθηκαν σε φυσικές οχυρές θέσεις, στην Αττική παραλιακή γη, εισχωρώντας ολοένα προς τα Μεσόγεια, δημιούργησαν μόνιμους οικισμούς, που θα αποτελέσουν στα ιστορικά χρόνια, τους σημαντικότερους δήμους της Αττικής. Ό ονομαστός Λυκαβηττός, Ιλισσός, Κηφισσός, αποδίδονται, σάν τό το νεοελληνικό, φυλετικό υπόστρωμα. Οί Ίωνες, έφθασαν στην Αττική στις αρχές της δεύτερης χιλιετίας. Ή διαίρεση της περιοχής, σε πλήθος μικρά ανεξάρτητα βασίλεια, συνδέεται, με τις μεταξύ τους συγκρούσεις. [Αθήνα, Ελευσίνα, Αχαρνές κ.λ.π.]

-Ή ΕΜΦΆΝΙΣΗ του Μηκηναϊκού Πολιτισμού, στον Ελληνικό χώρο, βρίσκει τους Αθηναίους, να έχουν ήδη σχηματίσει μια εκτεταμένη σε αρκετή επιφάνεια, της Αττικής Πόλεις με αγροτικό χαρακτήρα, σε όλον τον 16ο αιώνα. Ή Τέχνη, δέχεται αργά τις επιδράσεις του Πολιτισμού αυτού, καθως τα ανασκαφικά ευρήματα μας πληροφορούν. Ή έκταση της Πόλης, δεν είναι καθορισμένη. Τόν 15 ο αιώνα, μέχρι το 1380 κυρίως επεκτείνεται προς τα νότια της Ακρόπολης, καθώς μας πληροφορούν τα νεκροταφεία. Οί πρώτοι Αθηναίοι κατοικούσαν σε μικρές ομάδες σπιτιών, γύρω από την Ακρόπολη, και στην όχθη του Ιλισσού.

-Ή ΟΝΟΜΑΣΙΑ “ΑΘΗΝΑ” ίσως υπονοεί το σύνολο των μικρών αυτών οικισμών, Οί αρχαίοι Συγγραφείς, παραδώσουν και παλαιότερα ονόματα στους κατοίκους τους. “Κεκροπείς και Ερεχθείς”. Στόν Θησέα αποδίδουν οι αρχαίοι Συγγραφείς, όπως προείπαμε τη συνοίκηση όλων των μικρών Αττικών Πόλεων κάτω από την Αθήνα. Ή Κάθοδος των Δωριαίων, στο τέλος του 12ου αιώνα, που έφερε το τέλος του Μυκηναϊκού Πολιτισμού, στη νότια Ελλάδα, δεν έθιξε τους Ίωνες, της Αττικής. Γιά τον λόγο αυτό οι Αθηναίοι περηφανεύονταν πως ήταν αυτόχθονες. Όταν αργότερα εισέβαλαν οι Δωριείς από τη Πελοπόννησο στην Αττική, σύμφωνα με τη παράδοση, με την ηθελημένη θυσία, του βασιλέα τους Κόδρου, που υπήρξε και ο τελευταίος βασιλιάς των Αθηνών, και εγκαθίδρυση, του Αριστοκρατικού Πολιτεύματος……………….ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Σημ. “Από το δεύτερο κεφάλαιο του νέου πονήματος, που γεννήθηκε, και μέρα τη μέρα προχωράει με σταθερά, βήματα ξεκινώντας τιμής ένεκεν από τη Κόρινθο, τη γενέθλια γη μου όπως διάβασες σε προηγούμενο κείμενο, φίλε αναγνώστη, πηγαίνοντας στην Αθήνα.”

[Παυλίνα Μπεχράκη]

Εικαστικός, Συγγραφέας, Ποιήτρια

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΜΟΥ ΠΟΙΗΤΕΣ: ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ [1859-1943]

Εμφανίσεις: 193

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

Ο ΙΣΚΙΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΘΛΙΜΜΕΝΟΣ ΤΡΙΓΥΡΝΑΕΙ

Ό ΊΣΚΙΟΣ του Προφήτη Ποιητή, θλιμμένος τριγυρνάει,
αυτά τα χρόνια της οργής, στο παραμελημένο περιβόλι,
πού ‘χει γιομίσει αγριόχορτα, τσουκνίδες, και τριβόλια.
Αφύλακτο ακλάδευτο, φτωχό, ταπεινωμένο,
με στέρφα γη, απότιστη, που ‘ναι σκληρή σαν πέτρα,,
και το αλέτρι, του ζευγά, του δουλευτή, του φυτευτή,
δεν βρίσκει χώμα γόνιμο, να σπείρει τα δροσάτα.
Ή βρυσομάνα στέρεψε, δεν βγάζει ούτε στάλα
από τ’ αγνό τ’ αθάνατο του Γένους το νερό.
Κι’ είναι τα χρόνια δίσεκτα, και οι καιροί οργισμένοι.
Τά δέντρα τα περήφανα, που ‘φθάναν ως τα ύψη,
απομεινάρια θλιβερά, κατάξερα, πάνω στη γη γερμένα,
στέγη γινήκαν, στα κοράκια και τους γύπες. Τ’ αλλα πουλιά,
μαζί και τ’ αηδόνια μας, που γλυκοτραγουδουσαν,
πετάξαν φοβισμένα, να βρούν αλλού να κτίσουν τη φωλιά.
Αλλά και όσα μείνανε, κι’ ελπίζουνε στην άνοιξη, σκιασμένα,
σκιασμένα, απ’ τον χιονιά, τις αστραπές, τις καταιγίδες,
τον βοριά, έχουν κουρνιάσει. Περιμένουνε ν’ αλλάξουν οι καιροί,
να σταματήσει αυτός ο χαλασμός, να γίνει κοντινός ουρανός,
γαλανός, καθάριος, με έναν φλογάτο ήλιο, που θα προστάξει.
τον δουλευτή, τον φυτευτή, να ξεσπερμέψει, να χερσώσει ,
να σώσει το περιβόλι. Να χτίσει κάστρο αψηλό, και μέσα
να ταμπουρωθεί, πανέτοιμος, με το σπαθί της αστραπής
της σκέψης της Ελληνικής, κι’ αντρίκια να παλέψει
με τους καιρούς, με τους οχθρούς, για τις Ιδέες τις Αξίες!

[Π.Μπ] Γράφτηκε την περίοδο της δεκάχρονης Οίκον, Κρίσης.

-ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ -ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ γεννήθηκε στη Πάτρα από Ρουμελιώτες γονείς, και γαλουχήθηκε από τη Μούσα, στη Μεσολογγίτικη μαρτυρική γή. Σφράγισε με τον ρωμαλέο Λόγο του, τη Νεοελληνική Γραμματία που, αναγεννήθηκε, ακολουθώντας της Ευρωπαϊκής νεοτερικότητας τα ρεύματα, κλείνοντας στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας, τον ρομαντισμό, παίρνοντας, ανθρωποκεντρική μορφή, προικίζοντάς την με φαντασία.

-ΝΕΟΤΕΡΙΣΤΗΣ λοιπόν, και αυτός ο Έλληνας Ποιητής έκανε οικουμενική τη υπέροχη λαλιά του, προικίζοντάς τη με φαντασία, όπως οι Ευρωπαίοι ομόλογοί του, κάνοντάς τη κοσομοαγάπητη. Μέ εξαιρετική γνώση της Ελληνικής διαχρονικής παράδοσης, συνδετικός κρίκος γίνηκε, και αναγνωρίστηκε, σαν Οικουμενικός και Εθνικός, μετά τον Σολωμό. Έγινε η φωνή του Έθνους, ενός Έθνους, χαμένου επί αιώνες, που αγωνιούσε να βρεί τη στράτα τη καλή, τον προορισμό του, τιμώντας την αρχέγονη ιστορία του, αναζητούσε, τον άξιο Πνευματικό μπροστάρη.

-Ό ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ αυτός Ποιητής άφησε μια κληρονομιά, ανεκτίμητη, που άλλη δεν ξανάγινε καμία, ικανή να οδηγήσει να εμπνεύσει, να συντροφέψει, με μια γλώσσα απλή, του Λαού τη γλώσσα, και να τον καθοδηγήσει, να τον δυναμώσει, να τον παρηγορήσει, για τα κακά συναπαντήματα, στον πηγαιμό του.. που τον βρίσκουν κατά καιρούς μέχρι σήμερα. Ή Ποίηση του δεν ήλθε να γκρεμίσει αλλά να αναστυλώσει, τη κουρασμένη διαδικασία της Ελληνικής ρομαντικής καθ’ υπερβολή-λυρικής της μορφής, να την ανανεώσει, να την ενώσει με την ορμή, με την αρχαία κληρονομιά με συνείδηση για ενότητα, για αποφασιστικότητα, για αγωνιστικότητα για αντιπαλότητα, με τις δυνάμεις, τις γνωστές, τις διαχρονικές, που κρατούν τον Έλληνα Λαό, μέχρι τούτη την ώρα, καθηλωμένο, μοιρολάτρη, αδιάφορο, για να κυριαρχούν, να τον κηδεμονεύουν. Οί γνωστοί φίλε αναγνώστη μασκαρεμένοι φίλοι…..

-ΚΙΒΩΤΟΣ αξιών, ο Λόγος του Παλαμά, φωνή της ίδιας της πολύπαθης Πατρίδας, που θέλει να προχωρήσει με το κεφάλι ψηλά, κατά πως της πρέπει, σε νέους φωτεινούς δρόμους, να αφήσει πίσω της τη φτώχεια, τη δυστυχία, τα χθεσινά, και να εκτιμήσει, τα αιώνια θησαυρίσματα της Ελληνικής ψυχής και σκέψης, να αποκτήσει νέα, λαμπρά, ισχυρά, σεβαστικά, από οχθρούς και φίλους.

-Ο ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ υπήρξε, η ισχυρότερη Ποιητική Προσωπικότητα, και όχι μόνο, που κυριάρχησε στο Πνευματικό τοπίο της εποχής του. Ποιητής, Κριτικός, Μελετητής, και Δάσκαλος χάρισε αυτός ο Μεγάλος στους νεότερους, τις σοφές του γνώσεις, σε ένα ευρύ τοπίο πολιτικό, κοινωνικό, αισθητικό, λογοτεχνικό. Οί νεότεροι σπουδαίοι, Σικελιανός, Βάρναλης, Γρυπάρης, Μαλακάσης, και τόσοι άλλο? σήκωσαν με περηφάνεια το βάρος του Παλαμά, τη Ποιητική Τέχνη, που τους οδήγησε στον δρόμο τον αληθινό.

-Ο ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ Παλαμάς, ακολούθησε όπως προείπαμε, τα Ευρωπαϊκά ρεύματα, και ως προς την εκφραστική διαδικασία της λειτουργίας της Ποίησης, όσο και και ως προς την αφθονία των θεμάτων, από τον Ουγκώ, και τον Μπάϊρον, αλλά έθρεψε τη γραφή του, αποκλειστικά, με το δημοτικό τραγούδι, και τα νάματα της φίλτατης, γενέθλιας γης. Δέν ανήκει δηλαδή, σε καμία σχολή, και σε καμία τεχνοτροπία. Ρομαντικός, ρεαλιστής, παθιασμένος με τα Εθνικά γεγονότα, τις Εθνικές νίκες και ήττες, έβαλε τα θεμέλια, της Ελληνικής Εθνικής, Λογοτεχνίας με στέρεα υλικά.

-Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ μας Ποιητής, έφυγε από τη ζωή μέσα στη μαύρη εποχή της Κατοχής, το 1943 αφήνοντάς μας το Σπουδαίο του έργο, Ποιητικό, μελέτες, κριτικές, ζώντας μια εσωτερική και πολυκύμαντη ζωή, που στο έπέδρασε στο έργο του. Ή Κηδεία του έγινε αφορμή, για πάνδημη και ολόψυχη συμμετοχή του πονεμένου Έλληνα Λαού, που υπέφερε από τον Φασισμό όσο κανείς άλλος, και στη συνέχεια αδικήθηκε, όπως ξέρουμε από τα διαβάσματά μας, όσο κανείς άλλος. Ό Άγγελος Σικελιανός απάγγειλε το ποίημά του για τον νεκρό Ποιητή, και ψέλνοντας ο Λαός τον Εθνικό Ύμνο, τον ανακήρυξε εκείνη ακριβώς την Ιστορική στιγμή, ΕΘΝΙΚΟ ΠΟΙΗΤΗ!

[Παυλίνα Μπεχράκη]

Εικαστικός, Συγγραφέας, Ποιήτρια

Από το εικονιζόμενο βιβλίο μου